خلوت

خلوت بر دو گونه است:

1. خلوت عامّ،

2. خلوت خاصّ.

«خلوت عامّ» عبارت است از کناره‌گیرى و عزلت از غیر «اهل الله» به خصوص از مردم عوام، که از قوه فکر پایینی برخوردارند، مگر به قدر ضرورت:

«وَ ذَرِ الَّذینَ اتَّخَذُوا دینَهُمْ لَعِبا وَ لَهْواوَ غَـــرَّتْهُمُ الْحَیَاةُ الدُّنْیَا » (انعام/70)

امّا «خلوت خاصّ» دورى از جمیع مردم را گویند. و اگر چه آن در همه عبادات و اذکار خالى از فضیلت نیست و لیکن در طایفه‌اى از اذکار کلامیّه بلکه در جمیع آنها در نزد مشایخ راه، شرط است

شروط خلوت:

1) دوری از محل ازدحام و اجتماع مردم

2) اجتناب از استماع هرگونه صدای مشوش

3) حلیت و طهارت مکان حتی سقف و دیوارها

4) کوچک بودن مکان خلوت، به گونه‌ای که تنها گنجایش یک نفر را داشته باشد.

5) خالی بودن مکان خلوت از زخارف و زیورهای دنیوی

آورده‌اند شخصى از جناب «سلمان» - رضى الله عنه – که تا آن زمان براى خود خانه‌ای نساخته بود تقاضا نمود تا اجازه دهد منزلى براى وی بنا کند.

جناب سلمان اجازه نداد، او عرض کرد:

«مى‌دانم که چرا اجازه نمى‌دهى»

سلمان گفت:

«بگو علّتش چیست؟»

آن شخص عرض کرد:

« شما مى‌خواهید خانه‌اى که طول و عرضش به اندازه شما باشد، بسازم و این خانه میسور نیست.»

سلمان فرمود:

«آرى؛ راست گفتى.»

سپس آن مرد اجازه گرفت که چنین خانه‌اى براى او بسازد و ساخت.