اتحادیۀ عرب ARAB LEAGUE

اتحاديۀ عرب، مصر، عراق، عربستان سعودي،سوريه، اردن، يمن، فلسطين، دولت يهودي، مبارزه با اسرائيل

نویسنده : (تليخص)هیئت تحریریه سایت پژوه

اتحادیۀ عرب که اکنون بیست کشور عرب در آن عضویت دارند در سال 1944 با عضویت شش کشور مصر و عراق و عربستان سعودی و سوریه و اردن و یمن به وجود آمد. در نخستین کنفرانس شش کشور عربی که به دعوت دولت مصر در اسکندریه تشکیل شد نمایندگانی از اعراب فلسطین هم شرکت داشتند و هدف اتحادیه‌ نیز بیشتر مبارزه با فکر تشکیل یک دولت یهودی در فلسطین بود. پس از تشکیل دولت اسرائیل و جنگ‌های اعراب و اسرائیل نیز اتحادیۀ عرب با هدف مبارزه با اسرائیل و احقاق حقوق فلسطینی‌ها به فعالیت خود ادامه داد، ولی با بروز اختلاف بین خود کشورهای عربی جلسات این اتحادیه بیشتر به بحث و گفتگو دربارۀ مسائل مورد اختلاف خود اعراب اختصاص یافت.

در سال 1979 به دنبال امضای قرارداد جداگانۀ صلح بین مصر و اسرائیل، مصر که خود بنیان‌گذار اتحادیۀ عرب بود از این سازمان اخراج شد و مقر اتحادیه از قاهره به تونس انتقال یافت. در سال 1989 مصر مجدداً به عضویت اتحادیه پذیرفته شد و با توجه به این واقعیت که در سیاست مصر نسبت به اسرائیل تغییری حاصل نشده است، پذیرش مجدد مصر را به عضویت اتحادیۀ عرب می‌توان به عنوان تعدیل سیاست اتحادیۀ عرب در قبال اسرائیل تلقی نمود.

اتحادیۀ عرب در جریان جنگ اخیر خلیج فارس نیز با بحران شدیدی روبرو شد و اجلاس سران اتحادیه با محکوم ساختن عراق در این جنگ، برای نخستین بار تجاوز کشورهای خارجی را به خاک یک کشور عربی مورد تأیید قرار داد، هر چند که این تجاوز خود پاسخی به تجاوز عراق به خاک یک کشور دیگر عرب بود.

بیست کشور عضو اتحادیۀ عرب عبارتند از: اردن، الجزایر، امارات متحدۀ عربی، بحرین، تونس، جیبوتی، سودان، سوریه، سومالی ، عربستان سعودی، عمان، فلسطین (سازمان آزادی بخش فلسطین)، قطر، کویت، لبنان، لیبی، مراکش، مصر، موریتانی، یمن.

جدیدترین ها در این موضوع

فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

هر چه به ذات شناخته باشد ساخته است و هرچه به خود بر پا نباشد ديگرى اش پرداخته. سازنده است نه با به كار بردن افزار. هر چيز را به اندازه پديد آرد، نه با انديشيدن در كيفيت و مقدار. بى نياز است بى آنكه از چيزى سود برد. با زمان ها همراه نيست و دست افزارها او را يارى ندهد. 8 آبان 1395, 19:34

خداشناسی در نهج البلاغه

پیشوایان دینی، همواره ما را از اندیشیدن در ذات خداوند بزرگ منع کرده اند؛ چرا که عظمت بی پایان حضرت حق، فراتر از آن است که عقل محدود و نارسای بشری به درک و شناخت او دست یابد. در بخشی از کلام امام علی علیه السلام آمده است: «اگر وهم و خیال انسان ها، بخواهد برای درک اندازه قدرت خدا تلاش کند و افکار بلند و دور از وسوسه های دانشمندان، بخواهد ژرفای غیب ملکوتش را در نوردد و قلب های سراسر عشق عاشقان، برای درک کیفیّت صفات او کوشش نماید . 8 آبان 1395, 19:32

توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

البته این‏گونه نیست که خداوند با وجود امکان اشراف انسان بر صفاتش او را بازداشته، بلکه روشن است که شناخت جامع موجود نامحدود از سوى یک موجودِ محدود محال است. قدرت او بر اشراف‏بخشیدن به‏انسان در شناخت خود، به این امرِ محال تعلق نمى‏گیرد؛ زیرا غیرخدا همه‏چیز محدودیت دارد و نامحدودکردن محدود ذاتاً محال است. 8 آبان 1395, 19:29

توحید در نگاه امام علی (علیه السلام)

بعضی متفکران بر این باورند که در قرآن بر اثبات وجود آفریدگار آیـاتـی ذکـر شده است که روشن ترین آن ها را آیه ذیل است: (افی الـلـه شک فاطر السموات والارض5؛ مگر درباره خدای متعال که خالق آسمان ها و زمین است، شکی هست؟ 8 آبان 1395, 19:27

توحید از دیدگاه قرآن و نهج البلاغه(1)

با توجه به این نکته، باید ببینیم که قرآن کریم برای عقائد و معارف مطرح شده از جانب خودش چه دلائلی را مطرح کرده است ؟ و با وجود این شیوه که قرآن از همه گروه ها برهان ودلیل می طلبد، آیا ممکن است که خودش برای مطالب خود دلیل نیاورد؟ و آیا جا دارد که ما برای معارف اسلام، از جای دیگر طلب دلیل کنیم ؟ 8 آبان 1395, 19:25