دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

استفاده مفید از وقت

No image
استفاده مفید از وقت

زمان مانند اتوبوسی كه همه در آن نشسته اند؛ یكی در خواب، یكی در حال مطالعه، یكی در حال حرف زدن و بالاخره اتوبوس می‌رود، اما خوش به حال كسی كه این زمان را به زیبایی سپری می‌كند و كارنامه مفیدی در استفاده از وقت دارد. وقت یك منبع بسیار ارزشمند حقیقی است كه هرگز قابل برگشت نیست و تولید نمی‌شود. نمی‌توان آن را به كسی داد و یا از كسی قرض گرفت. تنها ماشینی كه دنده عقب ندارد زمان است. پس فقط می‌توان از آن به نحو احسن استفاده كرد. زمان تنها دارایی مشترك بین انسانهاست كه برخی چقدر زیبا و درست از آن بهره می‌برند. حتی ثانیه‌ها برایشان ارزشمند است و در ثانیه‌ها موفقیت خود را مشاهده می‌كنند. ولی افسوس برای برخی روزها و ماهها و سال‌ها ارزشی ندارد. واقعاً با زمان می‌شود طلا به دست آورد، ولی با طلا نمی‌توان زمان به دست آورد. باید در استفاده از زمان خیلی دقت داشته باشیم، چون فقط یك بار حق زیستن داریم و دیگر فرصت دومی ‌برایمان نخواهد بود. هر چه صحیح‌تر از این وقت استفاده كنیم، برنده تر هستیم. به فرموده امام صادق (ع) انسان عاقل موظف است زمان خودش را بشناسد و متوجه وظایف خودش باشد. كسی که عالم به مقتضیات زمان خود باشد، مورد هجوم اشتباهات قرار نمی‌گیرد.(۱) زمان می‌گذرد و باید با دیدی وسیع و تفكری مثبت در پی كارهای مثبت باشیم. پرونده آدم‌های مثبت را ببینیم، تمام عشق، خدمت، ایثار، پیروزی و شهامت؛ ولی پرونده‌های انسان‌های منفی شكست، بخل، حسادت، بدبینی است ولی زمان برای هر دو یكسان است. بهتر است زمان را چنین تعبیر كنیم: دانش‌آموزانی كه در یك كلاس نشسته اند، استاد و معلم با توجه به زمان به آنها درس داده، سالها پی در پی سپری شده و الان كارنامه در دست همه قرار گرفته است. یكی همه نمراتش عالی و یكی با تمام نمرات پایین. می‌دانیم زمان برای آنها یكسان بوده است. زمان برای هیچ كس برتری ندارد ثانیه‌ها برای همه یك جور می‌گذرد؛ ولی طریقه استفاده از آن خیلی مهم است و مهم‌تر اینكه، كارهای خوب پاداش بزرگ‌تری دارند و كار نیكو ده‌ها برابر پاداش دارد.(۲) باید با دیدی مثبت و تفكری مثبت با زمان پیش برویم. هرگز از روزگار ناراحت نباشیم. روزگار برای كسی بدی نمی‌خواهد روزگار با همه خوب است. اگر می‌خواهیم در زندگی به موفقیت چشمگیری دست پیدا كنیم باید از هر لحظه زندگی مان به درستی استفاده و بهره ببریم و هر فرد در زندگی باید مدیریت زمان داشته باشد و زمان را به كنترل خود در آورد و آن كس كه می‌خواهد درجات رشد و تعالی را طی كند باید زمان را از آن خود كند. از جمله كسانی كه در زندگی خود دچار نگرانی و ترس از آینده خود می‌شوند افرادی هستند كه برنامه ریزی اصولی برای استفاده از زمان ندارند و این خود می‌تواند آسیب زا باشد. باید بر زمان تمركز داشته باشیم و برای حال و آینده خود برنامه‌ریزی كنیم و هدفمند پیش برویم و باید احساس تمركز و جهت گیری نسبت به زندگی خود داشته باشیم و با مدیریت زمان این حس به ما جهتگیری می‌بخشد. در این لحظه از زندگی، كمتر چیزی است كه كنترل آن را به دست نداشته باشیم و بدون حسرت گذشته و هراس از آینده در زمان حال زندگی كنیم و درصدد جبران زمان‌های از دست رفته برآییم.

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

 فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

هر چه به ذات شناخته باشد ساخته است و هرچه به خود بر پا نباشد ديگرى اش پرداخته. سازنده است نه با به كار بردن افزار. هر چيز را به اندازه پديد آرد، نه با انديشيدن در كيفيت و مقدار. بى نياز است بى آنكه از چيزى سود برد. با زمان ها همراه نيست و دست افزارها او را يارى ندهد.
 خداشناسی در نهج البلاغه

خداشناسی در نهج البلاغه

پیشوایان دینی، همواره ما را از اندیشیدن در ذات خداوند بزرگ منع کرده اند؛ چرا که عظمت بی پایان حضرت حق، فراتر از آن است که عقل محدود و نارسای بشری به درک و شناخت او دست یابد. در بخشی از کلام امام علی علیه السلام آمده است: «اگر وهم و خیال انسان ها، بخواهد برای درک اندازه قدرت خدا تلاش کند و افکار بلند و دور از وسوسه های دانشمندان، بخواهد ژرفای غیب ملکوتش را در نوردد و قلب های سراسر عشق عاشقان، برای درک کیفیّت صفات او کوشش نماید .
 توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

البته این‏گونه نیست که خداوند با وجود امکان اشراف انسان بر صفاتش او را بازداشته، بلکه روشن است که شناخت جامع موجود نامحدود از سوى یک موجودِ محدود محال است. قدرت او بر اشراف‏بخشیدن به‏انسان در شناخت خود، به این امرِ محال تعلق نمى‏گیرد؛ زیرا غیرخدا همه‏چیز محدودیت دارد و نامحدودکردن محدود ذاتاً محال است.
 توحید در نگاه امام علی (علیه السلام)

توحید در نگاه امام علی (علیه السلام)

بعضی متفکران بر این باورند که در قرآن بر اثبات وجود آفریدگار آیـاتـی ذکـر شده است که روشن ترین آن ها را آیه ذیل است: (افی الـلـه شک فاطر السموات والارض5؛ مگر درباره خدای متعال که خالق آسمان ها و زمین است، شکی هست؟
 توحید از دیدگاه قرآن و نهج البلاغهʁ)

توحید از دیدگاه قرآن و نهج البلاغه(1)

با توجه به این نکته، باید ببینیم که قرآن کریم برای عقائد و معارف مطرح شده از جانب خودش چه دلائلی را مطرح کرده است ؟ و با وجود این شیوه که قرآن از همه گروه ها برهان ودلیل می طلبد، آیا ممکن است که خودش برای مطالب خود دلیل نیاورد؟ و آیا جا دارد که ما برای معارف اسلام، از جای دیگر طلب دلیل کنیم ؟
Powered by TayaCMS