دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

امالى (مجالس)

No image
امالى (مجالس)

مجموعه درسها و سخنرانیهاى شیخ صدوق در این اثر گرد آمده است. مطالب آن را شاگردان او تحریر کرده‌اند

امالی نویسی در اواخر قرن سوم هجری متداول شد. امالی جمع املیه، جمع املاست و به شیوه ای از نوشتن اطلاق می شود که یکی از اساتید و دانشمندانِ بنام، در انجمنی مطالبی را بیان می کرد و همان سخنان به صورت کتاب در می آمد. عنوان »امالی« تنها بر کتب حدیثی، که استاد در یک مجلس بر شاگردان از حفظ یا از کتابش املا می کرد، اطلاق نمی شود، چرا که در موضوعات دیگر هم کتبی داریم که به امالی معروف اند؛ از جمله امالی سید مرتضی، که موضوع آن تفسیر و ادبیات است و امالی ابن شجری، که در ادبیات است. از سویی دیده شده است که بر کتب امالی، عنوان »المجالس« هم اطلاق می شود؛ مثلاً نام کتاب شیخ صدوق را به چهار وجه گفته اند: الأمالی، المجالس، عرض المجالس، العوض عن المجالس. شیخ صدوق این کتاب را در سیزده ماه تدوین کرده است. شروع آن 18رجب 367قمری به هنگام سفرش به مشهد، و پایان آن 18شعبان 368قمری بوده است. تدوین کتاب، فقط مدت کوتاهی که ایشان در راه طوس بودند، به تعویق افتاد. کتاب در 97 مجلس تدوین شده، که هر روز جمعه و سه شنبه این مجالس بر پا بوده است. مجلس بیست ونهم آن، مصادف با روز هشتم محرم )دومین جمعه محرم( بود؛ و لذا او با مقتل سیدالشهداء علیه السلام شروع کرده و آن را در مجلس 30 و 31 تکمیل کرده است؛ این، بیانگر امتیاز این کتاب نسبت به دیگر کتب امالی است، که مرحوم صدوق در نقل احادیث، به مناسبت های زمانی و مکانی توجه داشته است. افزون بر آن، او در ماه رجب از فضایل آن ماه و در ماه مبارک رمضان، از فضایل رمضان و ثواب روزه در این ماه ها حدیث نقل کرده است. هنگامی که به نیشابور می رسد، حدیثی در فضیلت زیارت امام رضا علیه السلام نقل می کند. متن احادیث کتاب، همه با سلسله سند آورده شده، که از آن، تبحر شیخ صدوق در جمع و حفظ احادیث فریقین شیعه و سنی؛ به خوبی آشکار است. موضوعات مختلفی در این کتاب، مورد بحث واقع شده که اکثر آن ها جنبه اخلاقی و تاریخی، و نقل فضایل خاندان رسول خدا صلی اللّه علیه وآله را دارند.

چاپ های امالی

1- چاپ سنگی 1300 قمری

2- چاپ مرحوم غفاری

3- چاپ اعلمی بیروت، پنجم1400 قمری

4- چاپ انتشارات کتابچی ، ششم 1376 شمسی

5- چاپ ضمن ترتیب الامالی صدوق ، مفید و طوسی ( محمد جواد محمودی ، قم ، بنیاد معارف اسلامی ،1420 قمری)

ترجمه امالی

1- ترجمه سید علی بن محمد بن اسداللّه حسینی عریضی امامی سپاهانی از امالی( قرن یازدهم ه.ق)

2. شرح و ترجمه امالی، از علی رضا خراسانی یزدی (متولد 1256قمری)

3- ترجمه آیة اللّه شیخ محمد باقر کمره ای، کتابخانه اسلامیه، تهران، 1358شمسی

4-  ,,ترجمه کریم فیضی، قم، 1386شمسی

منابع

ترتیب الامالی صدوق، مفید و طوسی محمدجواد محمودی؛ علوم حدیث، شماره 26، علی صدرایی خوئی؛ مجله، "آیینه پژوهش" شماره 88، راه نامه استاد علی اکبر غفاری ، سید محمود مدنی بجستانی

منبع:فرهیختگان تمدن شیعه

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

 فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

هر چه به ذات شناخته باشد ساخته است و هرچه به خود بر پا نباشد ديگرى اش پرداخته. سازنده است نه با به كار بردن افزار. هر چيز را به اندازه پديد آرد، نه با انديشيدن در كيفيت و مقدار. بى نياز است بى آنكه از چيزى سود برد. با زمان ها همراه نيست و دست افزارها او را يارى ندهد.
 خداشناسی در نهج البلاغه

خداشناسی در نهج البلاغه

پیشوایان دینی، همواره ما را از اندیشیدن در ذات خداوند بزرگ منع کرده اند؛ چرا که عظمت بی پایان حضرت حق، فراتر از آن است که عقل محدود و نارسای بشری به درک و شناخت او دست یابد. در بخشی از کلام امام علی علیه السلام آمده است: «اگر وهم و خیال انسان ها، بخواهد برای درک اندازه قدرت خدا تلاش کند و افکار بلند و دور از وسوسه های دانشمندان، بخواهد ژرفای غیب ملکوتش را در نوردد و قلب های سراسر عشق عاشقان، برای درک کیفیّت صفات او کوشش نماید .
 توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

البته این‏گونه نیست که خداوند با وجود امکان اشراف انسان بر صفاتش او را بازداشته، بلکه روشن است که شناخت جامع موجود نامحدود از سوى یک موجودِ محدود محال است. قدرت او بر اشراف‏بخشیدن به‏انسان در شناخت خود، به این امرِ محال تعلق نمى‏گیرد؛ زیرا غیرخدا همه‏چیز محدودیت دارد و نامحدودکردن محدود ذاتاً محال است.
 توحید در نگاه امام علی (علیه السلام)

توحید در نگاه امام علی (علیه السلام)

بعضی متفکران بر این باورند که در قرآن بر اثبات وجود آفریدگار آیـاتـی ذکـر شده است که روشن ترین آن ها را آیه ذیل است: (افی الـلـه شک فاطر السموات والارض5؛ مگر درباره خدای متعال که خالق آسمان ها و زمین است، شکی هست؟
 توحید از دیدگاه قرآن و نهج البلاغهʁ)

توحید از دیدگاه قرآن و نهج البلاغه(1)

با توجه به این نکته، باید ببینیم که قرآن کریم برای عقائد و معارف مطرح شده از جانب خودش چه دلائلی را مطرح کرده است ؟ و با وجود این شیوه که قرآن از همه گروه ها برهان ودلیل می طلبد، آیا ممکن است که خودش برای مطالب خود دلیل نیاورد؟ و آیا جا دارد که ما برای معارف اسلام، از جای دیگر طلب دلیل کنیم ؟

پر بازدیدترین ها

 خداشناسی در نهج البلاغه

خداشناسی در نهج البلاغه

پیشوایان دینی، همواره ما را از اندیشیدن در ذات خداوند بزرگ منع کرده اند؛ چرا که عظمت بی پایان حضرت حق، فراتر از آن است که عقل محدود و نارسای بشری به درک و شناخت او دست یابد. در بخشی از کلام امام علی علیه السلام آمده است: «اگر وهم و خیال انسان ها، بخواهد برای درک اندازه قدرت خدا تلاش کند و افکار بلند و دور از وسوسه های دانشمندان، بخواهد ژرفای غیب ملکوتش را در نوردد و قلب های سراسر عشق عاشقان، برای درک کیفیّت صفات او کوشش نماید .
 توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

البته این‏گونه نیست که خداوند با وجود امکان اشراف انسان بر صفاتش او را بازداشته، بلکه روشن است که شناخت جامع موجود نامحدود از سوى یک موجودِ محدود محال است. قدرت او بر اشراف‏بخشیدن به‏انسان در شناخت خود، به این امرِ محال تعلق نمى‏گیرد؛ زیرا غیرخدا همه‏چیز محدودیت دارد و نامحدودکردن محدود ذاتاً محال است.
 توحید در نگاه امام علی (علیه السلام)

توحید در نگاه امام علی (علیه السلام)

بعضی متفکران بر این باورند که در قرآن بر اثبات وجود آفریدگار آیـاتـی ذکـر شده است که روشن ترین آن ها را آیه ذیل است: (افی الـلـه شک فاطر السموات والارض5؛ مگر درباره خدای متعال که خالق آسمان ها و زمین است، شکی هست؟
بررسی توحيد در نهج البلاغه

بررسی توحيد در نهج البلاغه

بدان كه استواران در علم آن كسانى هستند كه اقرار به مجموع آن چه در پس ‍ پرده غيبت است و تفسيرش را نمى دانند، آنان را از اين كه بخواهند به زور از درهايى كه جلو عوالم غيب زده شده است وارد شوند بى نياز كرده است. پس خداوند بزرگ اعتراف آنان را به ناتوانى از رسيدن به آن چه در حيطه دانششان نيست ستود و خود دارى آنان را از غور كردن در آن چه به بحث و جستجو از كنه آن مكلف نشده اند استوارى در علم ناميده
 توحيد و خداشناسى در نهج البلاغه

توحيد و خداشناسى در نهج البلاغه

اوست خدايي كه با همه وسعتي كه رحمتش دارد كيفرش بر دشمنان سخت است و با سختگيري كه دارد رحمتش همه دوستان را فراگرفته است هركس كه با او به مبارزه برخيزد بر او غلبه مي كند هركس دشمني ورزد هلاكش مي سازد هركس با او كينه و دشمني ورزد تيره روزش كند و بر دشمنانش پيروز است هركس به او توكل نمايد او را كفايت كند .
Powered by TayaCMS