دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

خطبه پیامبر ص در روز آخر شعبان

صاحب دعائم الإسلام نقل می‌کند: در آخرین روز شعبان، پیامبر خدا براى مردم خطبه خواند و فرمود:«اى مردم! ماهى بزرگ بر شما سایه افکنده است، ماهى مبارک، ماهى که در آن، شبى است که عمل در آن، بهتر از عمل در هزار ماه است.
خطبه پیامبر ص در روز آخر شعبان
خطبه پیامبر ص در روز آخر شعبان

دعائم الإسلام: عَن رَسولِ الله صلى‌الله‌علیه‌و‌آله أنَّهُ خَطَبَ النّاسَ آخِرَ یَومٍ مِن شَعبانَ، فَقالَ:«أیُّهَا النّاسُ، إنَّهُ قَد أظَلَّکُم شَهرٌ عَظیمٌ، شَهرٌ مُبارَکٌ، شَهرٌ فیهِ لَیلَةٌ العَمَلُ فیها خَیرٌ مِنَ العَمَلِ فی ألفِ شَهرٍ . مَن تَقَرَّبَ فیهِ بِخَصلَةٍ مِن خِصالِ الخَیرِ کانَ کَمَن أدّى فَریضَةً فیما سِواهُ، و مَن أدّى فیهِ فَریضَةً کانَ کَمَن أدّى سَبعینَ فَریضَةً فیما سِواهُ. و هُوَ شَهرُ الصَّبرِ؛ وَالصَّبرُ ثَوابُهُ الجَنَّةُ، و شَهرُ المُواساةِ، شَهرٌ یُزادُ فیهِ فی رِزقِ المُؤمِنِ؛ مَن فَطَّرَ فیهِ صائِما کانَ لَهُ مَغفِرَةٌ لِذُنوبِهِ و عِتقُ رَقَبَتِهِ مِنَ النّارِ، و کانَ لَهُ مِثلُ أجرِهِ مِن غَیرِ أن یَنقُصَ مِن أجرِهِ شَیءٌ.»فَقالَ بَعضُ القَومِ: یا رَسولَ اللهِ، لَیسَ کُلُّنا یَجِدُ ما یُفَطِّرُ الصّائِمَ! ...(1)

صاحب دعائم الإسلام نقل می‌کند: در آخرین روز شعبان، پیامبر خدا براى مردم خطبه خواند و فرمود:«اى مردم! ماهى بزرگ بر شما سایه افکنده است، ماهى مبارک، ماهى که در آن، شبى است که عمل در آن، بهتر از عمل در هزار ماه است. هر کس با کار نیکى از نیکى‌ها در آن به خداوند تقرّب جوید، گویا واجبى را در ماه‌هاى دیگر ادا کرده است، و هر کس واجبى را در آن انجام دهد، همچون کسى است که هفتاد واجب را در ماه‌هاى دیگر انجام داده است و آن، ماه صبر است و پاداش صبر، بهشت است. ماه مواسات(همدردى) است و ماهى است که روزىِ مؤمن در آن افزوده مى‌شود. هر کس روزه‌دارى را در آن افطار دهد، پاداشش آمرزش گناهانش و آزادى‌اش از آتش است و براى او به اندازه آن [روزه‌دار]، پاداش است، بى آن که از اجر او چیزى کاسته شود.»برخى گفتند: اى پیامبر خدا! همه ما آن اندازه چیزى نداریم که روزه‌دارى را افطار دهیم.
فرمود: «خداوند، این پاداش را به کسى مى‌دهد که روزه‌دارى را به اندازه جرعه‌اى شیر یا دانه‌اى خرما و یا جرعه‌اى آب، افطار دهد. و هر کس روزه‌دارى را سیر کند، خداوند، او را از حوض من چنان سیراب مى‌کند که پس از آن هرگز تشنه نمى‌گردد .
هر کس با کار نیکى از نیکى‌ها در آن به خداوند تقرّب جوید، گویا واجبى را در ماه‌هاى دیگر ادا کرده است، و هر کس واجبى را در آن انجام دهد، همچون کسى است که هفتاد واجب را در ماه‌هاى دیگر انجام داده است این، ماهى است که آغازش رحمت، میانش آمرزش و پایانش آزادى از آتش است. هر کس در این ماه بر برده خود آسان بگیرد، خداوند، او را مى‌آمرزد و از آتش، آزادش مى‌کند. در این ماه، چهار کار را زیاد انجام دهید، که با دو کار، پروردگارتان را راضى مى‌کنید و از دو کار هم بى‌نیاز نیستید. امّا دو کارى که پروردگارتان را با آنها راضى مى‌کنید، شهادت به یکتایى خداوند و آمرزش‌خواهى از اوست. و امّا آن دو که از آنها بى‌نیاز نیستید، از خداوند، بهشت بخواهید و از آتش به او پناه ببرید.»
پی‌نوشت:1- دعائم الإسلام: 1/268، فضائل الأشهر الثلاثة: 129/134 عن سلمان، بحار الأنوار: 96/342/ 6 و ص 350/18؛ صحیح ابن خزیمة: 3/191/1887.
منبع:کتاب ماه خدا، محمدی ری شهری، ج 1، ص 168.

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

 فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

هر چه به ذات شناخته باشد ساخته است و هرچه به خود بر پا نباشد ديگرى اش پرداخته. سازنده است نه با به كار بردن افزار. هر چيز را به اندازه پديد آرد، نه با انديشيدن در كيفيت و مقدار. بى نياز است بى آنكه از چيزى سود برد. با زمان ها همراه نيست و دست افزارها او را يارى ندهد.
 خداشناسی در نهج البلاغه

خداشناسی در نهج البلاغه

پیشوایان دینی، همواره ما را از اندیشیدن در ذات خداوند بزرگ منع کرده اند؛ چرا که عظمت بی پایان حضرت حق، فراتر از آن است که عقل محدود و نارسای بشری به درک و شناخت او دست یابد. در بخشی از کلام امام علی علیه السلام آمده است: «اگر وهم و خیال انسان ها، بخواهد برای درک اندازه قدرت خدا تلاش کند و افکار بلند و دور از وسوسه های دانشمندان، بخواهد ژرفای غیب ملکوتش را در نوردد و قلب های سراسر عشق عاشقان، برای درک کیفیّت صفات او کوشش نماید .
 توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

البته این‏گونه نیست که خداوند با وجود امکان اشراف انسان بر صفاتش او را بازداشته، بلکه روشن است که شناخت جامع موجود نامحدود از سوى یک موجودِ محدود محال است. قدرت او بر اشراف‏بخشیدن به‏انسان در شناخت خود، به این امرِ محال تعلق نمى‏گیرد؛ زیرا غیرخدا همه‏چیز محدودیت دارد و نامحدودکردن محدود ذاتاً محال است.
 توحید در نگاه امام علی (علیه السلام)

توحید در نگاه امام علی (علیه السلام)

بعضی متفکران بر این باورند که در قرآن بر اثبات وجود آفریدگار آیـاتـی ذکـر شده است که روشن ترین آن ها را آیه ذیل است: (افی الـلـه شک فاطر السموات والارض5؛ مگر درباره خدای متعال که خالق آسمان ها و زمین است، شکی هست؟
 توحید از دیدگاه قرآن و نهج البلاغهʁ)

توحید از دیدگاه قرآن و نهج البلاغه(1)

با توجه به این نکته، باید ببینیم که قرآن کریم برای عقائد و معارف مطرح شده از جانب خودش چه دلائلی را مطرح کرده است ؟ و با وجود این شیوه که قرآن از همه گروه ها برهان ودلیل می طلبد، آیا ممکن است که خودش برای مطالب خود دلیل نیاورد؟ و آیا جا دارد که ما برای معارف اسلام، از جای دیگر طلب دلیل کنیم ؟
Powered by TayaCMS