دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

دوام ذکر

و چون غم سالک، خلاصی از سجن طبیعت است باید این مقصد بزرگ منظور بوده باشد. که نتیجه نجات از سجن طبیعت، ارتقاء به عالم قدسیت است.
دوام ذکر
دوام ذکر

موضوع: دوام ذکر

نگارنده: آیت الله محمدحسین اصفهانی (کمپانی)

مخاطب: آیت الله میرزا محمود موسوی

از ذکر سؤال شده بود. گرچه زیاد است ولی مناسب حال و مقام که در قرآن، منصوص و در کلمات معصومین مأثور است، ذکر یونسیه:

«لَّا إِلَهَ إِلَّا أَنتَ سُبْحَانَکَ إِنِّی کُنتُ مِنَ الظَّالِمِینَ» (انبیاء/87)

که نتیجه آن در خود قرآن منصوص است:

« وَ نَجَّیْنَاهُ مِنَ الْغَــــــمِّ وَ کَذَلِکَ نُـــــنجِی الْمُؤْمِنِیــــــــنَ» (انبیاء/88)

و چون غم سالک، خلاصی از سجن طبیعت است باید این مقصد بزرگ منظور بوده باشد. که نتیجه نجات از سجن طبیعت، ارتقاء به عالم قدسیت است. و بدیهی است که این قسم از نتایج، تابع تعلقه لسان نیست. توجه مخصوص به مذکور لازم دارد و فنای در مذکور.

نتیجه نجات از سجن طبیعت و ملازم با بقاء الله است و مشایخ می‌فرمودند که اقلاً چهارصد مرتبه ذاکرِ در سجده باشد – که اشرف حالات عبودیت است – خیلی خوب است. خرده خرده باید زیاد شود. شاید بعضی که می‌شناسید، دو ساعت یا زیادتر این سجده را ادامه می‌داده‌اند. بهترین اوقات، وقت سحر یا بعد از نماز عشا که وقت انحدارِ (پایین رفتن) غذا است که معده نه پر است و نه چندان خالی و ضعیف. و البته توجه به مذکور علی‌الاتصال لازم است تا غلبۀ حال دست دهد و روزنه به عالم ملکوت باز شود و نفس مجرد مشهور گردد:

«من عرف نفسه فقد عرف الله»

پیام‌ها و نکته‌ها:

1-یک عمل در جریان سلوک، موقعی نتیجه خواهد داد که سالک بر آن پای فشارد و استقامت ورزد. و الّا انجام چند بار آن بدون مداومت فائده‌ای نخواهد بخشید.

2-تمامی اعمالی که سالک انجام می‌دهد باید همراه نیت درونی و توجه خالص به محبوب باشد در غیر این صورت حرف به جا آوردن صورت ظاهری عمل ثمره‌ای ندارد.

3-برای این که ذکر ثمر داشته خالی از اشتباه و انحراف باشد، بهتر است آن را از استاد راه رفته‌ای گرفت که زمان مناسب و چگونگی آن را یافته است.

    منبع نامه:
  • مجله حوزه، شماره 8، ص 75.

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

 فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

هر چه به ذات شناخته باشد ساخته است و هرچه به خود بر پا نباشد ديگرى اش پرداخته. سازنده است نه با به كار بردن افزار. هر چيز را به اندازه پديد آرد، نه با انديشيدن در كيفيت و مقدار. بى نياز است بى آنكه از چيزى سود برد. با زمان ها همراه نيست و دست افزارها او را يارى ندهد.
 خداشناسی در نهج البلاغه

خداشناسی در نهج البلاغه

پیشوایان دینی، همواره ما را از اندیشیدن در ذات خداوند بزرگ منع کرده اند؛ چرا که عظمت بی پایان حضرت حق، فراتر از آن است که عقل محدود و نارسای بشری به درک و شناخت او دست یابد. در بخشی از کلام امام علی علیه السلام آمده است: «اگر وهم و خیال انسان ها، بخواهد برای درک اندازه قدرت خدا تلاش کند و افکار بلند و دور از وسوسه های دانشمندان، بخواهد ژرفای غیب ملکوتش را در نوردد و قلب های سراسر عشق عاشقان، برای درک کیفیّت صفات او کوشش نماید .
 توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

البته این‏گونه نیست که خداوند با وجود امکان اشراف انسان بر صفاتش او را بازداشته، بلکه روشن است که شناخت جامع موجود نامحدود از سوى یک موجودِ محدود محال است. قدرت او بر اشراف‏بخشیدن به‏انسان در شناخت خود، به این امرِ محال تعلق نمى‏گیرد؛ زیرا غیرخدا همه‏چیز محدودیت دارد و نامحدودکردن محدود ذاتاً محال است.
 توحید در نگاه امام علی (علیه السلام)

توحید در نگاه امام علی (علیه السلام)

بعضی متفکران بر این باورند که در قرآن بر اثبات وجود آفریدگار آیـاتـی ذکـر شده است که روشن ترین آن ها را آیه ذیل است: (افی الـلـه شک فاطر السموات والارض5؛ مگر درباره خدای متعال که خالق آسمان ها و زمین است، شکی هست؟
 توحید از دیدگاه قرآن و نهج البلاغهʁ)

توحید از دیدگاه قرآن و نهج البلاغه(1)

با توجه به این نکته، باید ببینیم که قرآن کریم برای عقائد و معارف مطرح شده از جانب خودش چه دلائلی را مطرح کرده است ؟ و با وجود این شیوه که قرآن از همه گروه ها برهان ودلیل می طلبد، آیا ممکن است که خودش برای مطالب خود دلیل نیاورد؟ و آیا جا دارد که ما برای معارف اسلام، از جای دیگر طلب دلیل کنیم ؟
Powered by TayaCMS