دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

رجعت

No image
رجعت

رجعت از جمله مباحث و معتقدات ضروری شیعۀ امامیه است که به معنای بازگشت ارواح و اجساد به دنیا پس از مرگ و پیش از آخرت می‌باشد. رجعت امری عمومی نیست، بلکه به مؤمنان محض و یا مشرکان محض اختصاص دارد، بنابر احادیث موجود، اولین رجعت کننده، امام حسین علیه‌السلام است.

رجعت در قرآن و روایات

شماری از علمای شیعه حدود 60 آیۀ قرآن را بر رجعت دلیل آورنده‌اند، به عنوان نمونه:

« أَفَغَیرَ دِینِ اللّهِ یبْغُونَ و َلَهُ أَسْلَمَ مَن فِی السَّمَاوَاتِ و َالأَرْضِ طَوْعًا وَ کَرْهًا وَ إِلَیهِ یرْجَعُونَ » (آل‌عمران/83)

« آیا کافران دینی غیر ازدین خدا را می‌طلبند و حال آن‌که هر که در آسمان و زمین است خواه ناخواه مطیع فرمان خدا است و همه به سوی او رجوع خواهند »

و در روایات بسیاری نیز به مسئله رجعت اشاره شده است چنانچه امام صادق علیه‌السلام می فرماید:

« به خدا قسم این دنیا سپری نگردد تا این‌که خداوند مردگان را زنده سازد و زنده‌ها را بمیراند و حق را به اهلش بازگرداند و دین خود را آن‌چنان که می‌خواهد بر پا دارد.»

رجعت از دیدگاه بزرگان شیعه

از متکلمان شیعه، شیخ مفید در باب این مسئله در کتاب اوائل المقالات می‌نویسد:

«پیش از روز رستاخیز، در زمان حضرت مهدی (عج) خداوند دو گروه از مردگان را به زندگی و به جهان فانی باز می‌گرداند هم از نیکانی که از گناهان کبیره دوری جسته‌اند، و هم از مردمان بسیار بد. خداوند گروه اول را بر گروه دوم پیروز می‌کند تا از آن‌ها انتقام گرفته باشند. آن‌گاه هر دو دسته می‌میرند و روز رستاخیز، ثواب یا عقاب ابدی خود را انتظار می‌کشند.»

علّامه حکیم، آیت الله سید ابوالحسن رفیعی قزوینی معتقد است ‌که روح را با بدن عنصری، علاقه و ربطی تمام است و به همین دلیل هم با بقای نفس، علاقه و ربط مزبور باقی مانده و هرگز زایل نمی‌شود. لذا هرگاه نفس به بدن دنیوی خود توجه تام و کاملی داشته باشد، زندگی جدید بدن مادی در دار دنیا از طریق براهین عقلی، امری محال نیست. افزون بر این، در نظام عالم کبیر، هر موجودی باید بتواند با بروز دادن خاصیت و اثر خویش به کمال طبیعی پیش آید، چون قسر و منع دائم و اکثری نمی‌باشد، بنابراین، آن موجود باید بتواند با رفع قسر و منع، پس از مرگ به دار دنیا باز گردد و در این عالم مادی به کمال خود برسد، و سپس فوت کند و رجعت ارواح و نفوس ناطقۀ حضرت رسول صلی‌الله علیه‌و‌آله و حضرت ائمه علیه‌السلام به بدن‌های مادی خود، با توجه به قاهریت سنخ روحانی بر جسمانی ممکن بوده و روح و نفس قوی آنان قادر به بازگشت به بدن‌های عنصری خود در دار دنیا می‌باشند و براساس مصالح حکیمانۀ حق تعالی در عرصۀ نظام طبیعی، باید دوره و زمانی پدید آید که نفوس معصومین علیه‌السلام به بدن‌های خود توجه کرده و خود را در جامعۀ بشری دوباره نمایان کنند و به تهذیب و تعلیم همۀ نفوس انسانی همت گمارند تا هر کسی به مرتبۀ کمال و تمام فعلیت خود نایل آمده و چهرۀ خود را از پردۀ خفا بنماید و هرگاه چنین عصر و دورانی پدیدار نشود، قرار دادن قوۀ عالی تعلیمات عمومی و تهذیب نفوس بشری در نهاد روح مبارک حضرت رسول صلی‌الله علیه‌وآله و حضرت ائمۀ اطهار علیه‌السلام از جانب حق تعالی کار لغو و باطل خواهد بود و حضرت حق از امور لغو و باطل مبرّا می‌باشد.

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

 فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

هر چه به ذات شناخته باشد ساخته است و هرچه به خود بر پا نباشد ديگرى اش پرداخته. سازنده است نه با به كار بردن افزار. هر چيز را به اندازه پديد آرد، نه با انديشيدن در كيفيت و مقدار. بى نياز است بى آنكه از چيزى سود برد. با زمان ها همراه نيست و دست افزارها او را يارى ندهد.
 خداشناسی در نهج البلاغه

خداشناسی در نهج البلاغه

پیشوایان دینی، همواره ما را از اندیشیدن در ذات خداوند بزرگ منع کرده اند؛ چرا که عظمت بی پایان حضرت حق، فراتر از آن است که عقل محدود و نارسای بشری به درک و شناخت او دست یابد. در بخشی از کلام امام علی علیه السلام آمده است: «اگر وهم و خیال انسان ها، بخواهد برای درک اندازه قدرت خدا تلاش کند و افکار بلند و دور از وسوسه های دانشمندان، بخواهد ژرفای غیب ملکوتش را در نوردد و قلب های سراسر عشق عاشقان، برای درک کیفیّت صفات او کوشش نماید .
 توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

البته این‏گونه نیست که خداوند با وجود امکان اشراف انسان بر صفاتش او را بازداشته، بلکه روشن است که شناخت جامع موجود نامحدود از سوى یک موجودِ محدود محال است. قدرت او بر اشراف‏بخشیدن به‏انسان در شناخت خود، به این امرِ محال تعلق نمى‏گیرد؛ زیرا غیرخدا همه‏چیز محدودیت دارد و نامحدودکردن محدود ذاتاً محال است.
 توحید در نگاه امام علی (علیه السلام)

توحید در نگاه امام علی (علیه السلام)

بعضی متفکران بر این باورند که در قرآن بر اثبات وجود آفریدگار آیـاتـی ذکـر شده است که روشن ترین آن ها را آیه ذیل است: (افی الـلـه شک فاطر السموات والارض5؛ مگر درباره خدای متعال که خالق آسمان ها و زمین است، شکی هست؟
 توحید از دیدگاه قرآن و نهج البلاغهʁ)

توحید از دیدگاه قرآن و نهج البلاغه(1)

با توجه به این نکته، باید ببینیم که قرآن کریم برای عقائد و معارف مطرح شده از جانب خودش چه دلائلی را مطرح کرده است ؟ و با وجود این شیوه که قرآن از همه گروه ها برهان ودلیل می طلبد، آیا ممکن است که خودش برای مطالب خود دلیل نیاورد؟ و آیا جا دارد که ما برای معارف اسلام، از جای دیگر طلب دلیل کنیم ؟
Powered by TayaCMS