دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

قوانین بین‌المللی قرآن

قرآن دو دسته از احکام و قوانین را بیان می‌کند: 1. قوانین عمومی و کلی نسبت به بشر؛ 2. قوانین خصوصی نسبت به مسلمانان و مؤمنان.
قوانین بین‌المللی قرآن
قوانین بین‌المللی قرآن

قرآن دو دسته از احکام و قوانین را بیان می‌کند: 1. قوانین عمومی و کلی نسبت به بشر؛ 2. قوانین خصوصی نسبت به مسلمانان و مؤمنان.

از دسته اول قوانین می توان به تمام مواردی اشاره کرد که خداوند در آن عنوان «یا ایها الناس» را آورده است. مثلاً می فرماید: قُولُوا لِلنّاسِ حُسْناً؛ با مردمان سخن نیکو بگویید.(بقره، آیه 83) یا می فرماید: وَ لا تَبْخَسُوا النّاسَ أَشْیاءَهُمْ؛ در چیزهای مردم کم نگذارید و به تمام و کمال ایفای حق کنید. (اعراف، آیه 85) پس در هر کار و چیزی کم نگذارید و بهترین و برترین و کامل‌ترین و خوب ترین ها را بدهید.

در این گونه موارد، سخن از مردم است. این مردم ممکن است مسلمان و کافر و منافق، زن و مرد، کودک و جوان و پیر، سیاه و سفید، رومی و ایرانی و یونانی، آسیایی و آفریقایی و اروپایی باشند. پس بدون هیچ تفاوتی با توجه به کرامت بشریت با آنان این گونه برخورد کنید.

این دسته از قوانین، قوانین انسانی و اخلاقی و به یک معنا بین المللی است و اختصاص به گروه و قشر و طبقه و مانند آن ندارد. خداوند در آیه 25 سوره حدید می فرماید: لَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالْبَیِّنَاتِ وَ أَنْزَلْنا مَعَهُمُ الْکِتابَ وَ الْمیزانَ لِیَقُومَ النّاسُ بِالْقِسْطِ؛ به تحقیق ما پیامبرانمان را با بینات و دلایل آشکار و روشن فرستادیم و با آنان کتاب و قانون و میزان فروفرستادیم تا مردم قیام به قسط کنند.

در این آیه بیان شده که قیام به قسط و عدالت از مهمترین اهداف بعثت و هدایت های وحیانی الهی است. اینکه مردم بی توجه به دین و مذهب و نژاد و رنگ و مانند آنها، با حقوق خویش آشنا شده و برای عدالت قیام کنند.

دسته دوم قوانینی است که اختصاص به مسلمانان و مؤمنان و یا زن و مرد و یا کودک و پیر یا حتی اهل کتاب دارد و در آن خطاب به مؤمنان با عنوان یا ایها الذین آمنوا بیان شده است.

روزنامه کیهان

تاریخ انتشار: یکشنبه 30 مهر ماه 1396

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

 فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

هر چه به ذات شناخته باشد ساخته است و هرچه به خود بر پا نباشد ديگرى اش پرداخته. سازنده است نه با به كار بردن افزار. هر چيز را به اندازه پديد آرد، نه با انديشيدن در كيفيت و مقدار. بى نياز است بى آنكه از چيزى سود برد. با زمان ها همراه نيست و دست افزارها او را يارى ندهد.
 خداشناسی در نهج البلاغه

خداشناسی در نهج البلاغه

پیشوایان دینی، همواره ما را از اندیشیدن در ذات خداوند بزرگ منع کرده اند؛ چرا که عظمت بی پایان حضرت حق، فراتر از آن است که عقل محدود و نارسای بشری به درک و شناخت او دست یابد. در بخشی از کلام امام علی علیه السلام آمده است: «اگر وهم و خیال انسان ها، بخواهد برای درک اندازه قدرت خدا تلاش کند و افکار بلند و دور از وسوسه های دانشمندان، بخواهد ژرفای غیب ملکوتش را در نوردد و قلب های سراسر عشق عاشقان، برای درک کیفیّت صفات او کوشش نماید .
 توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

البته این‏گونه نیست که خداوند با وجود امکان اشراف انسان بر صفاتش او را بازداشته، بلکه روشن است که شناخت جامع موجود نامحدود از سوى یک موجودِ محدود محال است. قدرت او بر اشراف‏بخشیدن به‏انسان در شناخت خود، به این امرِ محال تعلق نمى‏گیرد؛ زیرا غیرخدا همه‏چیز محدودیت دارد و نامحدودکردن محدود ذاتاً محال است.
 توحید در نگاه امام علی (علیه السلام)

توحید در نگاه امام علی (علیه السلام)

بعضی متفکران بر این باورند که در قرآن بر اثبات وجود آفریدگار آیـاتـی ذکـر شده است که روشن ترین آن ها را آیه ذیل است: (افی الـلـه شک فاطر السموات والارض5؛ مگر درباره خدای متعال که خالق آسمان ها و زمین است، شکی هست؟
 توحید از دیدگاه قرآن و نهج البلاغهʁ)

توحید از دیدگاه قرآن و نهج البلاغه(1)

با توجه به این نکته، باید ببینیم که قرآن کریم برای عقائد و معارف مطرح شده از جانب خودش چه دلائلی را مطرح کرده است ؟ و با وجود این شیوه که قرآن از همه گروه ها برهان ودلیل می طلبد، آیا ممکن است که خودش برای مطالب خود دلیل نیاورد؟ و آیا جا دارد که ما برای معارف اسلام، از جای دیگر طلب دلیل کنیم ؟
Powered by TayaCMS