نخستین سندیکای نساجی

روزنامه دنیای اقتصاد

تاریخ: 14/6/1396

نخستین سندیکای نساجی با شرکت صاحبان کارخانه‌های نساجی تهران، یزد، کاشان و سمنان در سال 1339 در تهران تشکیل شد. هدف سندیکا، حفظ و حمایت منافع صنعتی و حرفه‌ای صاحبان کارخانه نساجی بود. در این سندیکا صاحبان صنعت بافندگی نخی و بافندگی پشمی هر دو شرکت داشتند و شرایط عضویتی از این قرار بود: «هر مؤسسه‌ای که سرمایه آن متعلق به اتباع ایران و دارای کارخانه ریسندگی یا بافندگی یا تکمیل موتوری باشد، با قبول اساسنامه و تعهد به انجام مقررات و تصمیمات سندیکا می‌تواند عضویت سندیکا را درخواست کند و پذیرش هر عضو منوط به تصمیم هیات مدیره سندیکا است. آرای اعضا سندیکا براساس تعداد دوک ریسندگی و ماشین بافندگی و ماشین چاپ خواهد بود. هریک از اعضا برای هر 500 دوک ریسندگی نخ و الیاف مصنوعی یا 200 دوک ریسندگی پشم یک رای دارد و 20 دستگاه ماشین بافندگی نخ و الیاف مصنوعی یا 8 دستگاه ماشین بافندگی پشم یک رای و هر یک ماشین چاپ 15 رای خواهد داشت».

حاصل آنکه تا نیمه سال 1340 شانزده میلیارد ریال و یک‌سال بعد از آن بیش از بیست میلیارد ریال در صنعت نساجی سرمایه‌گذاری شده بود. تا بهمن سال 1340، 550 هزار دوک ریسندگی و چهارده هزار دستگاه بافندگی در کشور مشغول به‌کار بوده و 110 هزار نفر در زمینه ریسندگی و بافندگی کار می‌کردند که در 28 کارخانه ریسندگی پنبه و 29 کارخانه ریسندگی و بافندگی نخی با 550هزار دوک سروکار داشتند. در میان کارخانه‌های پشم‌بافی ایران کارخانه‌ای هم دیده می‌شد که تا آن تاریخ که به‌کار افتاد، در سراسر دنیا فقط 5 کارخانه نظیر آن به‌کار افتاده بود و باز در میان کارخانه‌های چیت‌سازی کشور، کارخانه‌هایی بودند که از نوع بهترین و مجهزترین کارخانه‌های چیت‌سازی دنیا به ‌شمار می‌رفتند ولی افسوس که به دلیل مدیریت غلط که ناشی از بی‌عملی یا نفع‌طلبی زیاده از حد یا هر دو بود، نتوانستند پایه یک صنعت پر رونق و معتبری بشوند و با کارنامه درخشانی روبه ترقی بروند و چون برای لوازم یدکی و مواد صنعتی مثل رنگ همیشه محتاج به خارج بودند، صنعت مزبور هیچ‌گاه قائم به خود نبوده است. از جهت صدور محصول هم اگرچه اطلاع دقیقی حاصل نیست، گمان نمی‌رود چندان قابل‌توجه باشد، پس همه سودهای حاصله نتیجه آن بوده که غنی، غنی‌تر و فقیر، فقیرتر می‌شده است.

منبع: حسین محبوبی‌اردکانی، تاریخ مؤسسات تمدنی جدید در ایران، جلد سوم، انتشارات دانشگاه تهران، 1370.

جدیدترین ها در این موضوع

فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

هر چه به ذات شناخته باشد ساخته است و هرچه به خود بر پا نباشد ديگرى اش پرداخته. سازنده است نه با به كار بردن افزار. هر چيز را به اندازه پديد آرد، نه با انديشيدن در كيفيت و مقدار. بى نياز است بى آنكه از چيزى سود برد. با زمان ها همراه نيست و دست افزارها او را يارى ندهد. 8 آبان 1395, 19:34

خداشناسی در نهج البلاغه

پیشوایان دینی، همواره ما را از اندیشیدن در ذات خداوند بزرگ منع کرده اند؛ چرا که عظمت بی پایان حضرت حق، فراتر از آن است که عقل محدود و نارسای بشری به درک و شناخت او دست یابد. در بخشی از کلام امام علی علیه السلام آمده است: «اگر وهم و خیال انسان ها، بخواهد برای درک اندازه قدرت خدا تلاش کند و افکار بلند و دور از وسوسه های دانشمندان، بخواهد ژرفای غیب ملکوتش را در نوردد و قلب های سراسر عشق عاشقان، برای درک کیفیّت صفات او کوشش نماید . 8 آبان 1395, 19:32

توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

البته این‏گونه نیست که خداوند با وجود امکان اشراف انسان بر صفاتش او را بازداشته، بلکه روشن است که شناخت جامع موجود نامحدود از سوى یک موجودِ محدود محال است. قدرت او بر اشراف‏بخشیدن به‏انسان در شناخت خود، به این امرِ محال تعلق نمى‏گیرد؛ زیرا غیرخدا همه‏چیز محدودیت دارد و نامحدودکردن محدود ذاتاً محال است. 8 آبان 1395, 19:29

توحید در نگاه امام علی (علیه السلام)

بعضی متفکران بر این باورند که در قرآن بر اثبات وجود آفریدگار آیـاتـی ذکـر شده است که روشن ترین آن ها را آیه ذیل است: (افی الـلـه شک فاطر السموات والارض5؛ مگر درباره خدای متعال که خالق آسمان ها و زمین است، شکی هست؟ 8 آبان 1395, 19:27

توحید از دیدگاه قرآن و نهج البلاغه(1)

با توجه به این نکته، باید ببینیم که قرآن کریم برای عقائد و معارف مطرح شده از جانب خودش چه دلائلی را مطرح کرده است ؟ و با وجود این شیوه که قرآن از همه گروه ها برهان ودلیل می طلبد، آیا ممکن است که خودش برای مطالب خود دلیل نیاورد؟ و آیا جا دارد که ما برای معارف اسلام، از جای دیگر طلب دلیل کنیم ؟ 8 آبان 1395, 19:25