دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

نظر آیت الله مرعشى نجفى درباره سید عباس معصومی

No image
نظر آیت الله مرعشى نجفى درباره سید عباس معصومی

آیت الله مرعشى نجفى ـ مرجع تقلید و بنیان گذار کتابخانه جهانى قم ـ در نوشته اى منحصر به فرد، قائل است که مرحوم معصومى علاوه بر آخوند خراسانى، از مرحوم سیّد، صاحب عروه نیز استفاده نموده است. وى مى نویسد:

«علاّمة الزّاهد السالک و السائر حجت الاسلام و المسلمین آیت الله السیّد عباس لارى قدّس سره، از بزرگان علماء ارجمند بود. وى فقه و اصول را از دو مرجع بزرگ علمى، آیت الله الکاظمین، صاحب «کفایه» و صاحب «عروه» فرا گرفت ـ اصول از مرحوم خراسانى و فقه را از مرحوم سیّد یزدى ـ و علاوه بر این، از انفاس قدسیه علاّمه جمال السّالکین، سیّد مرتضى کشمیرى نجفى به صورت مستمر بهره گرفت.

آیت الله مرعشى آن گاه چنین ادامه مى دهد:

«کسانى چند از آیت الله معصومى روایت مى کنند که یکى از آنها این نگارنده مسکین مى باشد. اینجانب داراى اجازه روایت از آن جناب مى باشم در تمام آنچه که از حضرت ائمه میامین نقل مى کند... .»

امّا آن مرحوم کسى بود که داراى خشیّت از ذات خداوند متعال بود. در راه امر به معروف و نهى از منکر، از ملامت هیچ ملامت گرى نمى هراسید و پیوسته به این امر مهم مبادرت مى ورزید. این عالم بزرگ، داراى نوشته ها و رسائلى در فقه و اصول و کلام و تفسیر و غیر آنها مى باشد.

او علاوه بر اجازه روایت، در خصوص حرز یمانى مشهور به دعاى «سیفى» و اوراد و اذکار دیگر نیز به من اجازه داده بود... .[11]

بخش اخیر کلام آیت الله مرعشى، حاکى از تسلّط مرحوم آیت الله معصومى به مسائل بالاى سیر و سلوک الى الله نیز مى باشدبدین معنى که آن عالم قدسى علاوه بر مراتب فقه و اصول، در امور معنوى نیز صاحب علم و آگاهى بوده است.

منبع:فرهیختگان تمدن شیعه

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

عالمان مرتبط

جدیدترین ها در این موضوع

 فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

هر چه به ذات شناخته باشد ساخته است و هرچه به خود بر پا نباشد ديگرى اش پرداخته. سازنده است نه با به كار بردن افزار. هر چيز را به اندازه پديد آرد، نه با انديشيدن در كيفيت و مقدار. بى نياز است بى آنكه از چيزى سود برد. با زمان ها همراه نيست و دست افزارها او را يارى ندهد.
 خداشناسی در نهج البلاغه

خداشناسی در نهج البلاغه

پیشوایان دینی، همواره ما را از اندیشیدن در ذات خداوند بزرگ منع کرده اند؛ چرا که عظمت بی پایان حضرت حق، فراتر از آن است که عقل محدود و نارسای بشری به درک و شناخت او دست یابد. در بخشی از کلام امام علی علیه السلام آمده است: «اگر وهم و خیال انسان ها، بخواهد برای درک اندازه قدرت خدا تلاش کند و افکار بلند و دور از وسوسه های دانشمندان، بخواهد ژرفای غیب ملکوتش را در نوردد و قلب های سراسر عشق عاشقان، برای درک کیفیّت صفات او کوشش نماید .
 توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

البته این‏گونه نیست که خداوند با وجود امکان اشراف انسان بر صفاتش او را بازداشته، بلکه روشن است که شناخت جامع موجود نامحدود از سوى یک موجودِ محدود محال است. قدرت او بر اشراف‏بخشیدن به‏انسان در شناخت خود، به این امرِ محال تعلق نمى‏گیرد؛ زیرا غیرخدا همه‏چیز محدودیت دارد و نامحدودکردن محدود ذاتاً محال است.
 توحید در نگاه امام علی (علیه السلام)

توحید در نگاه امام علی (علیه السلام)

بعضی متفکران بر این باورند که در قرآن بر اثبات وجود آفریدگار آیـاتـی ذکـر شده است که روشن ترین آن ها را آیه ذیل است: (افی الـلـه شک فاطر السموات والارض5؛ مگر درباره خدای متعال که خالق آسمان ها و زمین است، شکی هست؟
 توحید از دیدگاه قرآن و نهج البلاغهʁ)

توحید از دیدگاه قرآن و نهج البلاغه(1)

با توجه به این نکته، باید ببینیم که قرآن کریم برای عقائد و معارف مطرح شده از جانب خودش چه دلائلی را مطرح کرده است ؟ و با وجود این شیوه که قرآن از همه گروه ها برهان ودلیل می طلبد، آیا ممکن است که خودش برای مطالب خود دلیل نیاورد؟ و آیا جا دارد که ما برای معارف اسلام، از جای دیگر طلب دلیل کنیم ؟
Powered by TayaCMS