دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

چگونه با بدرفتاری‌های ديگران برخورد کنیم

No image
چگونه با بدرفتاری‌های ديگران برخورد کنیم

ما در جامعه‌ای زندگی می كنيم كه افراد آن درك‌های متفاوت، اخلاق گوناگون و طبع‌ها و مزاج‌های متفاوت از هم دارند، بنابراين طبيعی است كه در برخوردها و روابط اجتماعی خويش با ديگران، شاهد برخوردها و رفتارهای نادرستی باشيم. در اين‌گونه موارد نظر اسلام، اين است كه در برابر بدرفتاری‌های ديگران با عفو و گذشت برخورد كنيم.[۱] اساساً چگونه می‌توان در جامعه‌ای كه رفتارهای متفاوت در آن مشاهده می‌شود، بدون صبر و روحيه گذشت، زندگی كرد؟ كدام يك از ما عيبی نداريم؟ كدام يك از ما دوست نداريم عيب و رفتار ناپسند ما مورد گذشت از سوی ديگران قرار گيرد؟ اگر چنين است، پس بايد مردم را ببخشيم و در برابر بدرفتاری‌های ديگران با روحيه گذشت، برخورد نمائيم؛ تا خدا ما را ببخشد. خداوند متعال در قرآن كريم می‌فرمايد: «بايد بخشش كنيد و بدرفتاری‌های ديگران را ناديده بگيريد، آيا دوست نمی‌داريد خداوند شما را ببخشد؟ و خداوند بخشنده و مهربان است.»[۲] حال كه پاسخ سؤال به طور كلی روشن گرديد و دانستيم كه از نظر اسلام در وهله اوّل بايد در برابر بدرفتاری‌های ديگران با عفو و گذشت برخورد كنيم، شايسته است پيرامون اين اصل اخلاقی و موارد كاربُرد آن نكاتی را يادآور شد.»

معنای عفو و گذشت

«عفو» كه در آيات و روايات به آن توصيه شده، به معنی گذشتن از لغزش ديگران، بدی را با بدی پاسخ دادن، از حقی كه بر گردن ديگران دارد، صرف‌نظر كردن و خطاكار را تبرئه كردن است.[۳] بخشش يكی از فضيلت‌های اخلاقی است كه با فضايل ديگری مانند بردباری، صبر، فروخوردن خشم (كظم غيظ)، ارتباط نزديك دارد.

اهميت عفو و گذشت

در سخنان گهربار معصومان عليهم‌السلام از عفو و گذشت بالاترين تعريف‌ها و تمجيدها شده است. و از آن با عنوان‌های، صفت الهی[۴] بهترين اخلاق دنيا و آخرت[۵] محبوب‌ترين عمل انسان مؤمن پيش خدا[۶] و يكی از سنت‌های پيامبران به ‌ويژه پيامبر گرامی اسلام (ص) و امامان معصوم عليهم‌السلام ياد شده است. امام صادق (ع) فرمودند: گذشت در هنگام توانايی از سنّت‌های پيامبران است.[۷] پيامبر گرامی اسلام (ص) فرمود: «روش ما اهل ‌بيت اين است كه از كسانی كه به ما ستم كرده‌اند گذشت می‌كنيم.»[۸] شايسته است كه همه ما خود را به اين صفت پيامبران الهی و اهل‌بيت پيامبر گرامی اسلام (ص) آراسته كنيم و در برابر بدرفتاری‌های ديگران با گذشت و بخشش برخورد نمائيم. چون رفتارهای منفی و واكنش‌های مقابله‌ای باعث تضاد و تنش بيشتر در جامعه خواهد شد. پيامبر گرامی اسلام (ص) فرمودند: كسی كه خشمش را فرو خورد و از برادر مسلمانش درگذرد و نسبت به رفتار نامطلوب او بردباری نشان دهد، خداوند پاداش شهيد به او عنايت فرمايد.»[۹] گذشت در برابر بدرفتاری‌های ديگران، افزون بر آثار و بركات دنيايی كه در روايات به آن اشاره شده مانند سرافرازی و بزرگواری،[۱۰] پيروزی بر دشمن،[۱۱] طولانی شدن عمر[۱۲] و... پاداش فراوان الهی را نيز در پی دارد. از جمله: بخشش خداوند،[۱۳] شفاعت امامان عليهم‌السلام،[۱۴] داخل شدن به بهشت و....[۱۵]

حدود بخشش و گذشت

اگر چه اسلام توصيه به عفو و بخشش نموده و به پيروان خود دستور داده است كه بدرفتاری‌های ديگران را با عفو و گذشت پاسخ دهيد؛ امّا اين راهكار در همه موارد كارايی ندارد؛ بلكه در صورتی ارزشمند، سازنده و مفيد است كه در جای مناسب خود و نسبت به حقوقی باشد كه انسان حق دارد از آنها چشم بپوشد، در غير اين صورت زيان گذشت بيجا و نامناسب گاهی بيش از سود آن است؛ بنابراين در موارد زير، بدرفتاری‌های ديگران را با روحيه عفو و گذشت پاسخ دهيد.

عفو در حقوق شخصی

بدرفتاری‌های ديگران مربوط به حق شخصی باشد؛ امّا در احكام الهی و حقوق عمومی جامعه، گذشت پسنديده نيست. مثلاً‌ كسی كه با قوانين اجتماعی مخالفت كرده است نمی‌توان با بخشش، تمام جرم‌های او را ناديده گرفت؛ بلكه به تصريح آيات و روايات، چنين اشخاصی بايد مجازات شوند. هم‌چنين كسانی كه امنيت جامعه را متزلزل می‌كنند، و يا با مواد مخدّر جوانان را به نابودی می‌كشند و يا ترويج‌كننده فرهنگ بيگانه‌اند و در برابر نصايح و راهنمايی‌های ديگران بدرفتاری می‌كنند، اين‌گونه افراد را نمی‌توان با چشم‌پوشی و گذشت، به حال خود رها كرد.

گذشت سازنده

در صورتی می‌توانيد بدرفتاری‌های ديگران را با عفو و گذشت پاسخ دهيد كه، گذشت سازنده باشد. يعنی باعث بيداری لغزش‌كننده شود و او را از كار زشت و رفتار نامطلوبش، باز دارد؛ اما اگر كسی به سبب پستی‌ و فرومايگی بخواهد، از گذشت ديگران سوء استفاده كند، نسبت به چنين شخصی، گذشت پسنديده نيست. امام علی (ع) فرمودند: «عفو انسان فرومايه و پست به همان اندازه موجب فساد است كه عفو انسان بزرگوار موجب صلاح است.»

نتيجه‌گيری

از آيات و روايات استفاده می‌شود كه در برابر بدرفتاری‌های ديگران بايد در مراحل اول با عفو و گذشت و برخورد شايسته رفتار نماييم؛ امّا رواياتی نيز وجود دارد كه برای عفو و گذشت، شرايط خاصی ذكر نموده‌ لذا در غير آن موارد بايد در برابر بدرفتاری‌های ديگران، با جدّيت و تصميم قاطع برخورد نمود.

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

 فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

هر چه به ذات شناخته باشد ساخته است و هرچه به خود بر پا نباشد ديگرى اش پرداخته. سازنده است نه با به كار بردن افزار. هر چيز را به اندازه پديد آرد، نه با انديشيدن در كيفيت و مقدار. بى نياز است بى آنكه از چيزى سود برد. با زمان ها همراه نيست و دست افزارها او را يارى ندهد.
 خداشناسی در نهج البلاغه

خداشناسی در نهج البلاغه

پیشوایان دینی، همواره ما را از اندیشیدن در ذات خداوند بزرگ منع کرده اند؛ چرا که عظمت بی پایان حضرت حق، فراتر از آن است که عقل محدود و نارسای بشری به درک و شناخت او دست یابد. در بخشی از کلام امام علی علیه السلام آمده است: «اگر وهم و خیال انسان ها، بخواهد برای درک اندازه قدرت خدا تلاش کند و افکار بلند و دور از وسوسه های دانشمندان، بخواهد ژرفای غیب ملکوتش را در نوردد و قلب های سراسر عشق عاشقان، برای درک کیفیّت صفات او کوشش نماید .
 توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

البته این‏گونه نیست که خداوند با وجود امکان اشراف انسان بر صفاتش او را بازداشته، بلکه روشن است که شناخت جامع موجود نامحدود از سوى یک موجودِ محدود محال است. قدرت او بر اشراف‏بخشیدن به‏انسان در شناخت خود، به این امرِ محال تعلق نمى‏گیرد؛ زیرا غیرخدا همه‏چیز محدودیت دارد و نامحدودکردن محدود ذاتاً محال است.
 توحید در نگاه امام علی (علیه السلام)

توحید در نگاه امام علی (علیه السلام)

بعضی متفکران بر این باورند که در قرآن بر اثبات وجود آفریدگار آیـاتـی ذکـر شده است که روشن ترین آن ها را آیه ذیل است: (افی الـلـه شک فاطر السموات والارض5؛ مگر درباره خدای متعال که خالق آسمان ها و زمین است، شکی هست؟
 توحید از دیدگاه قرآن و نهج البلاغهʁ)

توحید از دیدگاه قرآن و نهج البلاغه(1)

با توجه به این نکته، باید ببینیم که قرآن کریم برای عقائد و معارف مطرح شده از جانب خودش چه دلائلی را مطرح کرده است ؟ و با وجود این شیوه که قرآن از همه گروه ها برهان ودلیل می طلبد، آیا ممکن است که خودش برای مطالب خود دلیل نیاورد؟ و آیا جا دارد که ما برای معارف اسلام، از جای دیگر طلب دلیل کنیم ؟
Powered by TayaCMS