تدریس شیخ جمال الدین حسین بن علی نیشابوری

شاگردان

این دانشمند گرانمایه بعد از تحصیل علوم مختلف، اندوخته هاى علمى خود را با اخلاص تمام به مشتاقان معارف عرضه نموده است از جمله دانش اندوزان مکتب وى افراد زیر مى باشند:

1 ـ شیخ رشیدالدین محمد بن شهرآشوب مازندرانى (489 ـ 588 ق.) وى در علوم فقه، حدیث، تفسیر، ادب، شعر و رجال، اطلاعات وسیعى داشته و جامع کمالات، هنرها، و فضیلت هاست بدین جهت، حتى از سوى مخالفان و بیگانگان نیز مورد احترام و تعظیم بوده است. ابن شهرآشوب در سفرهاى علمى خویش، به شهر رى وارد شده و مدتى از ابوالفتوح رازى استفاده کرده است. وى در کتاب معالم العلما از استاد خود چنین یاد مى کند:

«استاد من، شیخ ابوالفتوح بن على رازى، دانشمند گرانمایه اى است که کتاب شرح شهاب و روح الجنان در تفسیر قران را نوشته است. این تفسیر به زبان فارسى است امّا بى نظیر و شگفت انگیز مى باشد.^([17])

2 ـ شیخ منتجب الدین على بن بابویه رازى وى از دانشمندان بلندپایه و از نویسندگان پرمایه قرن ششم هجرى، و از نوادگان برادر شیخ صدوق مى باشد. منتجب الدین با تألیف مشهورترین اثر خود به نام «فهرست علماى شیعه»، حقّ بزرگى را بر گردن پیروان این مذهب گذاشته و به این وسیله، نام نیک گروهى از برجستگان علماى شیعه و زعماى اسلام را در صفحه روزگار زنده نگه داشت، تا آن جایى که تمام شخصیت نگاران و تراجم نویسان ممتاز، بعد از قرن ششم هجرى، از کتاب «فهرست» وى کمال بهره را برده اند.

منتخب الدین در «فهرست» خود، بارها از استادش تجلیل به عمل آورده است. وى در بخشى از کتاب خود استادش را چنین مى ستاید:

«استاد و پیشواى شیعیان، ابوالفتوح حسین بن على بن محمد خزاعى رازى، دانشمندى مفسّر و واعظى پارسا بود. وى داراى آثار متعددى است که از جمله آن ها، تفسیر روض الجنان در تفسیر قرآن و کتاب روح الاحباب در شرح شهاب است. من هر دو کتاب را بر این استادم قرائت کرده ام.»^([18])

3 ـ شیخ عبدالله بن حمزه طوسى معروف به ابن حمزه فقیه^([19]) وى از شاگردان ممتاز ابوالفتوح به شمار مى رود. کتاب «الوافى بکلام المثبت و النافى» از تألیفات این فقیه است.

لازم به ذکر است، این سه نفر از استاد خویش اجازه روایتى نیز داشته اند.

4 ـ سید شریف عزالدین «شرفشاه افطسى نیشابورى او داراى کتابى به نام «النظم و النثر الرائق» مى باشد. و آرامگاهش در نجف است.^([20])

5 ـ تاج الدین محمد بن حسین، فرزند ابوالفتوح^([21])

منبع:فرهیختگان تمدن شیعه