ده قانون اصلی تربيت

اين ده قانون تربيت مهم‌ترين اصول تربيتي هستند كه بيشترين كارآمدي را دارند و در اكثر موارد صدق مي‌كنند. 1. تحسين و پاداش: بهترين پاداش براي كودكان تعريف، تمجيد، تحسين و محبتِ شماست. استفاده از اسباب بازي و خوراكي‌هاي متنوع براي پاداش به كودكان الزامي نيست. شايد استفاده از تابلوي ساده‌اي كه در آنها رفتار خوب فرزندتان را با يك ستاره پاداش دهيد، مؤثرترين تمجيد از وي باشد. 2. ثباتِ قدم و استمرار: وقتي مقرراتي را براي كودكتان تعيين مي‌كنيد، نبايد آن را به سادگي تغيير دهيد. اغلب والدين براي برقراري آرامش در خانه يا پايان دادن به گريه فرزندانشان، قوانين را نقض مي‌كنند اما اگر قاعده‌اي را تعيين كرديد، هيچ‌كس (همسرتان، مادربزرگ و حتي خود شما) نبايد آن را نقض كند و همگي بايد آن را محترم بشماريد. قانون وقتي قانون است كه همه آن را رعايت كنند و در برابر آن مطيع باشند. اگر در جامعه امروزين رعايت قانون نهادينه نشده به علت اين است كه برخی والدين قواعد مناسبي تعيين نكرده‌اند و آنها را زير پا گذاشته‌اند. 3. برقراري روال معين: نظم و روال مشخصي را در خانه برقرار كنيد. مهم‌ترين اصل در برقراري روال معين در زندگي تعيين وقت دقيق خوابيدن، بيدار شدن و غذا خوردن است. وقتي روال مشخصي را در زندگي برقرار كرديد، فقط در موارد خاص مانند زمان سفر يا بيماري مي‌توانيد كمي انعطاف به خرج دهيد. تربيت صحيح فقط با وجود نظم امكان پذير است اما اين فقط فرزند شما نيست كه بايد نظم را رعايت نمايد بلكه تمام اعضاي خانواده بايد منظم باشند تا كودك منظم زندگي كند و امكان تربيتش فراهم شود. تعيين روال مشخص، چهارچوبِ برنامه خانواده است و بايد آن را حفظ كرد اما افراط نكنيد و عاقلانه انعطاف به خرج دهيد. 4. حد و حدود و خط قرمزها: كودكان بايد بطور كامل با حد و حدود و خط قرمزها آشنا باشند و به وضوح بدانند چه كارهايي پذيرفته و كدام يك غير قابل قبول هستند. با تعيين حد و حدود براي فرزندتان مشخص مي‌كنيد، از وي چه انتظاري داريد و محدوده آزادي عمل او تا كجاست. 5. نظم: حفظ حد و حدود و خط قرمزها با رعايت نظم امكان پذير مي‌شود و نظم يعني نظارتي قاطعانه و عادلانه. براي برقراري نظم راه‌هاي متفاوتي مانند قاطعيت در صحبت كردن يا هشداري ساده با حركت انگشت سبابه وجود دارد، اما نكته مهم اين است كه هرگز نبايد نظم را با استفاده از خشونت و تنبيه برقرار كنيد. 6. هشدارها: هشدار دو نوع است. در هشدار نوع اول برنامه بعدي روزانه را به اطلاع كودك مي‌رسانيد. براي مثال به او اطلاع مي‌دهيد كه به زودي بايد آماده رفتن به رختخواب شود يا اينكه تا چند دقيقه ديگر سفره غذا پهن مي‌شود. در هشدار نوع دوم رفتارِ نامناسب فرزندتان را به او گوشزد مي‌كنيد، در واقع به او فرصت مي‌دهيد تا رفتار خود را تصحيح كند. 7. انتظارها: بهتر است به فرزندتان بگوييد چه انتظاري از او داريد و چه رفتاري را مي‌پسنديد. براي اين منظور، با او راجع به خواسته هايتان صحبت كنيد اما از ارائه توضيح اضافه، استدلال و پيچيده كردن موضوع پرهيز كنيد و فقط نكته اصلي را به ساده‌ترين شكل ممكن بيان كنيد. به خاطر بسپاريد؛ توضيحات خود را متناسب با سن فرزندتان بيان كنيد و از آنها سؤال كنيد آيا متوجه شده‌اند كه چرا چنين انتظاري از او داريد يا خير، تا اينكه به تدريج نظم مورد نظر شما را بپذيرد. 8. محدوديت‌ها: خونسرد بوده و بر اعصاب خود مسلط باشيد. بدون شك تصميم نهايي بر عهده شما والدين است. نافرماني را نبايد با خشم و فرياد پاسخ دهيد، همچنين اجازه ندهيد، كودكان به سهولت با اعصابتان بازي كنند. 9.مسئوليت‌پذيري: كودكان در نهايت روزي بزرگ خواهند شد، پس به آنها اجازه رشد بدهيد. به آنها امكان دهيد، كارهاي كوچك را خودشان به تنهايي انجام دهند و موفقيت‌هاي هر چند ناچيز به دست آورند تا اعتماد به‌نفسشان پرورش يابد و مهارت‌هاي زندگي و توانايي‌هاي اجتماعي در آنها تقويت شود. اما يادآوري مي‌كنم كه انتظارهاي شما بايد متناسب با سن و توانايي‌هاي آنها باشد، در غير اين صورت به جاي برنده شدن، بازنده بودن را به فرزند خود مي‌آموزيد. 10. آسودگي خيال و آرامش: وقتِ اختصاصي براي تمام اعضاي خانواده (حتي خود شما) از اهميت فراواني برخوردار است. علاوه بر آن بايد بدانيد كه قصه گفتن و در آغوش كشيدن كودك، روش‌هاي مناسبي براي آرام كردن او هستند. به دليل آنكه توجه تركيبي از تأييد كلامي و غير كلامي است، اعضاي خانواده بايد از طريق گفتار و رفتار، به يكديگر اطمينان خاطر بدهند كه براي همديگر مهم و دوست داشتني هستند و اين قانون فقط شامل حالِ كودكان نمي‌شود بلكه درباره شما و همسرتان نيز صادق است.