قال علی (ع): «وانما هی نفسی اروضها بالتقوی – یا دنیا... اعز بی عنّی»

قال علی (ع):

«وانما هی نفسی اروضها بالتقوی – یا دنیا... اعز بی عنّی»

(نهج‌البلاغه/ نامه 45، بند 26)

امیرالمؤمنین (ع) فرمود:

«من نفس خود را با تقوا ریاضت می‌دهم. ای دنیا... از من دور و غائب شو و خودت را به من نشان مده که خریدار تو نیستم»

توضیح:

دنیا و ما فیها از جمله نعمتهای الهی هستند که جهت عبادت و امرار معاش و در یک کلام بندگی خدا از آن نهایت استفاده را می‌توان کرد. ریاضت شرعی در دنیا همان انجام واجبات و ترک محرمات است که در لسان آیات و روایات از آن به تقوی تعبیر شده است. انجام تکالیف الهی مثل نماز، روزه، حج، خمس، زکات و... و نیز ترک محرماتی چون دروغ، غیبت، شرب خمر، عاق والدین و... انسان مومن را با ملکه تقوا آشنا میکنند. نباید ریاضت شرعی را با افراط و تفریط خدشه دار کرد؛ همچنانکه در تاریخ اسلام  بودند افرادی که ترک زندگی و اهل و عیال کرده بودند و به خیال خودشان بندگی خدا می کردند؛ اما پیامبر اسلام(صلی الله علیه و آله و سلم) به شدت با این موضوع برخورد کرده و فرمودند: من که پیامبر شما هستم می خورم، می‌آشامم، می‌خوابم، ازدواج کرده‌ام و دارای زن و بچه‌ام، و شما را به چنین دینی که از خانه و کاشانه خود آواره کوه و بیابان شوید، توصیه نکرده‌ام.