راه رسيدن به محبت خدا

نويسنده: حجت الاسلام سيدمحمدمهدی ميرباقری

برگرفته از: فارس

قلب، يکي از سرمايه هايي است که خداوند متعال به انسان عنايت کرده است تا به واسطه آن بتواند خداوند و اولياء را دوست بدارد. قلب انسان مي تواند رشيد شده و به جاي علاقه به شئون مختلف دنيا، علاقه الهي و اولياء را در دلش نفوذ دهد.

يکي از بالاترين درجات سير معنوي انسان اين است که وي در محبت خداوند به اخلاص برسد، در اين صورت است که خداوند را بيش از همه چيز دوست مي دارد و اگر اين محبت در دل انسان بيايد، همه مسير زندگي را تغيير داده و زندگي او تبديل به بهترين عبادت براي محبت خداوند مي شود، اين عبادت ديگر براي ترس از جهنم و دريافت پاداش نيست.

نورانيت محبت

محبت نورانيتي است که از سوي خداي متعال به قلب مؤمن عنايت مي شود، آن هم محبت هاي مهمي مثل محبت خداي متعال که انسان بايد در برابر اين محبت قدردان و شاکر باشد. راه رسيدن به محبت الهي هم عمل به رضاي الهي است. اگر انسان بر سر دو راهي ها پسند خدا را به پسند خود مقدم کند، نتيجه اين است که خدا محبت خود را به انسان مي دهد و اگر انسان صاحب محبت الهي شد معني اش اين است که هم خداوند او را دوست دارد و هم اينکه محبت او را در دل مخلوقات ديگر نيز مي اندازد.

در شب معراج ،خداي متعال خطاب هايي به رسول (ص) مي کنند که يکي بر همين معنا دلالت دارد: اگر کسي بر طبق رضاي من عمل کند، سه چيز را ملازم او مي کنم؛ شکر، ذکر، محبت.

اينکه خداوند مي فرمايند: «اَلاَ بِذِکْرِ اللهِ تَطْمَئِنُّ القلوب» شايد مقصود ذکري است که خداوند متعال به بنده مي کند و اين ذکرهاي ما مقدمه توجه خداوند است. خداوند متعال محبت موسي کليم را در دل فرعون انداخت، با اينکه فرعون اين همه بچه را کشت تا موسي را از بين ببرد و اين در دست خداوند است که اين اتفاق بيفتد.

آنهايي که اهل سلوک، رياضت و زحمت هستند و تلاش دارند تا به لقاي الهي برسند بعد از همه زحمت ها متوجه مي شوند که اين وادي نيست که با پاي عقل بتوانند طي بکنند. در مناجات امام سجاد (ع) آمده است که:«خدايا ديده هاي دل بسيار نزديک بين تر از اين است که بتواند پاکي هاي جلال و جمال تو را ببيند، عقل ها ناتوان از اين هستند که کنه زيبايي هاي تو را درک بکنند».

ما مأموريت داريم که معصومين (ع) را دوست بداريم و اصل پذيرش ولايت نيز همان پذيرش از سر محبت است، ولايت فقط به معناي محبت نيست که برخي اهل سنت به اين معني گرفته اند. ولايت، سرپرستي و اينکه به اذن خداوند همه هستي ما در دست ائمه (ع) است مي باشد. منتها ما همينطور که بايد سرپرستي را قبول کنيم بايد محبت آنها را نيز در دل داشته باشيم.

روزنامه كيهان، شماره 21144 به تاريخ 8/6/94، صفحه 6 (معارف)