جدایى عقیده از عمل

جدایى عقیده از عمل

قال علی بن الحسین(ع):الا وَ انَّ ابغَض النَّاس الَی اللَّه مَنْ یَقتَدی بسنَّةِ امام وَلا یَقتَدی باعْماله(تحف العقول،ص202)

یکى از بزرگترین عیوب انسان جدایى «اعتقاد» و «عمل» اوست، دم از عقیده به چیزى مى‌زند اما عملًا اثرى از آن اعتقاد از او دیده نمى‌شود.

ایمان به خدا دارد، اما مراقبت دائمى او را در اعمال خویش عملًا منکر است، عقیده به دادگاه بزرگ خدا در رستاخیز دارد امّا عملًا هیچ‌گونه آمادگى اخلاقى براى آن ندارد.

پیامبر اسلام صلى الله علیه و آله را بزرگترین پیامبر، و امیرمؤمنان على علیه السلام را بالاترین مولا و رهبر، مى‌داند اما کمترین شباهتى از نظر اعمال با آنها ندارد، خلاصه عقیده او در مسیرى است و اعمال او در مسیر دیگر!

منبع: کتاب یکصد وپنجاه درس زندگی ،تألیف آیت الله العظمی مکارم شیرازی

پی نوشت:
• [1] . تحف العقول، صفحه 202.