وضعیت آتش بس، آمادگی یا انتظار

آتش‌بس موقعیتی است که می تواند نتیجه شکست و ناتوانی دشمن باشد ولی از سویی زمینه‌ای است برای تجهیز مجدد دشمن.

در مجموع پرسشی که باید به آن پاسخ داده شود اینکه چه چیزی در جنگ عامل آتش بس است؟ بنظر می‌رسد آتش‌بس اگر منافعی برای برای طرفین جنگ نداشته باشد منطقی و معقول نباشد. لذا مهم‌ترین عامل که آتش بس را توجیه می‌کند منافع آن برای ایران است که بخشی از آن ممکن است فاش، شده باشد و برخی ناپیدا. این توجیه منفعت در دو بخش است:
۱. جبران و رفع ضعف‌های پدافندی
۲. تقویت و تجهیز مجدد آفندی
۳. مهیاسازی فضای داخلی
۴. رصد و شناخت دشمنان داخلی و عوامل جاسوسی.  

نکته دیگر رویکرد ما در زمان آتش‌بس است. آنچنان که از نام آتش‌بس بر می‌آید توقف موقتی و مقطعی جنگ مدنظر است و این توقف مقطعی به سرعت در حال گذر است. این بدان معنی است که بایستی در این فرصت و مجال بیشترین استفاده را برد و بشدت مهیا وآماده برای حربه‌های مختلف دشمن شد. از اینرو رویکرد ما در آتش‌بس باید فعالانه باشد نه منفعلانه. در رویکرد فعالانه بایستی برای آینده و اکنون غیر از توجه به پدافند و مراقبت‌های دفاعی برای تهاجم و غافلگیری دشمن فکر کرد و اندیشید.

معنای چنین رویکردی آن است که زمین بازی را به سمت سرزمین‌های دشمن برد و به جای دفاع به فرصت‌های تهاجمی اندیشید. در اصل در مرزهای دشمن او را سرگرم کرد نه با رویکرد دفاعی منتظر اقدام دشمن ماند.

موید چنین رویکردی کلام امام على عليه‌السلام درباره شرایط جنگی است که فرمودند:
اُغْزو هُم مِن قَبلِ أنْ يَغزوكُم، فَوَ الّذي نَفْسي بِيَدِه، ما غُزِيَ قَومٌ قَطُّ في عُقْرِ دِيارِهِم إلاّ ذَلُّوا؛ پيش از آن كه دشمن بر شما بتازد، بر او يورش بريد؛ زيرا به خدا سوگند كه هيچ ملتى در دل سرزمين‌شان مورد حمله قرار نگرفت، جز آن كه به خاك مذلّت افتاد.

حضرت در این سخن یکی از اصول جنگ را مطرح می‌کند که پرده‌برداری از یک قانون و سنت است: «هيچ ملتى در دل سرزمين‌شان مورد حمله قرار نگرفت، جز آن كه به خاك مذلّت افتاد». این سخن بیانگر آن است که در شرایط جنگی و بویژه آتش‌بس ایستایی و انتظار معنا ندارد. در رویکرد انفعالی به دشمن اجازه می‌دهیم خوب فکر کند، چاره‌اندیشی کند، تجهیز شود و دوباره برای ما مشکل‌آفرین شود. ما بایستی از رویکرد انفعالی به رویکرد تهاجمی‌تری در صحنه مبارزه دست یابیم.

آنچه در گذشته در مواجهه با اسرائیل به عنوان سیاست مواجهه تدبیر شده بود بر اساس همین ایده علوی بود، یعنی مبارزه در مرزهای بیرون از سرزمین خودمان، در سوریه، در لبنان، در عراق، یمن و فلسطین. این رویکرد فعالانه و یک نوع نگاه تهاجمی است نه دفاعی. از اینرو در چنین شرایطی بایستی بیشتر از جبهه مقاومت برای درگیر کردن دشمن و به هم زدن معادلات جنگیش بهره ببریم چرا که به زعم رژیم صهیون او توانسته بر جبهه مقاومت و بازوهای ایران در منطقه غلبه کند.

نکته آخر اینکه در دوره آتش بس بدانیم دشمن بشدت مشغول بازسازی توان و توشه جنگی خود است و به نحوی دست از تهاجم برنداشته بلکه فرصتی خواسته است برای بازتوانی خود پس در شرایط آتش بس باید به این نکته توجه کرد که بشدت بایستی توانایی‌های قبلی را حفظ و توان تهاجمی و دفاعی را قوت بخشید و به تعبیری آمادگی اطلاعاتی و نظامی را بشدت ارتقا بخشید و برای این سطح عالی از آمادگی همه جانبه چاره اندیشید.