عُجب عامل فساد عبادات

از پيامبر اکرم(ص) نقل شده است که خداي عزوجل به حضرت داود(ع) فرمود: «گناهکاران را مژده ده و صديقان را بترسان» آن جناب عرضه داشت: پروردگارا! چگونه گناهکاران را مژده دهم و صديقان را بترسانم؟

خطاب رسيد: «اي داود! گناهکاران را مژده ده که من توبه آنان را مي پذيرم، و گناهان را عفو مي کنم، و صديقان را بترسان که به عبادت هاي خود مغرور نگردند، همانا بنده اي نيست که او را براي حساب وا دارم مگر اينکه هلاک گردد» (1)

همچنين در بعضي از احاديث قدسيه آمده است که « بعضي از بندگان من سعي تمام در برخاستن شب مي نمايند، ولي مقدمه خواب را بر او مي افکنم از جهت مهربانيم نسبت به او، پس مي خوابد، صبح که شد بر مي خيزد و آزرده خاطرگشته و خود را سرزنش مي کند، و اگر او را رها کنم تا موفق شود، عجب و خود پسندي او را هلاک مي گرداند، و خيال مي کند سرآمد عابدان گشته و از حد گنهکاران درگذشته، در اين حال از من دوري مي کند و گمانش اين است که به من تقرب جسته است» (2)

1- اصول کافي، ج 3، ص 429

2- عده الداعي، ص 222

روزنامه كيهان، شماره 21110 به تاريخ 30/4/94، صفحه 8 (معارف)