27 دی 1395, 8:50
زمان مانند چاقويي است كه مي‌شود هر استفاده‌اي از آن نمود يا اتوبوسي كه همه در آن نشسته اند؛ يكي در خواب، يكي در حال مطالعه، يكي در حال حرف زدن و بالاخره اتوبوس مي‌رود، اما خوش به حال كسي كه اين زمان را به زيبايي سپري مي‌كند و كارنامه مفيدي در استفاده از وقت دارد. وقت يك منبع بسيار ارزشمند حقيقي است كه هرگز قابل برگشت نيست و توليد نمي‌شود. نمي‌توان آن را به كسي داد يا از كسي قرض گرفت. تنها ماشيني كه دنده عقب ندارد زمان است. پس فقط مي‌توان از آن به نحو احسن استفاده كرد. زمان تنها دارايي مشترك بين انسانهاست كه برخي چقدر زيبا و درست از آن بهره مي‌برند. حتي ثانيه‌ها برايشان ارزشمند است و در ثانيه‌ها موفقيت خود را مشاهده مي‌كنند. ولي افسوس براي برخي روزها و ماه‌ها و سال‌ها ارزشي ندارد. واقعاً با زمان مي‌شود طلا به دست آورد، ولي با طلا نمي‌توان زمان به دست آورد. بايد در استفاده از زمان خيلي دقت داشته باشيم، چون فقط يك بار حق زيستن داريم و ديگر فرصت دومي‌برايمان نخواهد بود. هر چه صحيح‌تر از اين وقت استفاده كنيم، برنده ترهستيم. به فرموده امام صادق (ع) انسان عاقل موظف است زمان خودش را بشناسد و متوجه وظايف خودش باشد. كسي عالم به مقتضيات زمان خود باشد، مورد هجوم اشتباهات قرار نمي‌گيرد (1). در ايام زندگي، لحظه‌هاي الهي وجود دارد. در كمين آن فرصت‌ها باشيم و از آن استفاده كنيم، زيرا عمر محدود است و بيشتر از حد نخواهد بود. پس زمان مي‌گذرد و بايد با ديدي وسيع و تفكري مثبت در پي كارهاي مثبت باشيم. پرونده آدم‌هاي مثبت را ببينيم، تمام عشق، خدمت، ايثار، پيروزي وشهامت؛ ولي پرونده‌هاي انسان‌هاي منفي شكست، بخل، حسادت، بدبيني و مال مردم خوري است ولي زمان براي هر دو يكسان است. بهتر است زمان را چنين تعبير كنيم: دانش‌آموزاني كه در يك كلاس نشسته‌اند، استاد ومعلم با توجه به زمان به آنها درس داده، سال‌ها پي در پي سپري شده و الان كارنامه در دست همه قرار گرفته است. يكي همه نمراتش عالي ويكي با تمام نمرات پايين، و كساني كه تلاش مستمر داشته موفق وپيروز به درجات علمي‌مي‌رسند و فردايش نيز خدمت به جامعه و عشق ولذت از زندگي و لذت از اين زمان خواهد بود ويكي هم با آينده‌اي تاريك و با افسوس. مي‌دانيم زمان براي آنها يكسان بوده است. زمان براي هيچ كس برتري ندارد و ثانيه‌ها براي همه يك جور مي‌گذرد؛ ولي طريقه استفاده از آن خيلي مهم است و مهم‌تر اينكه، كارهاي خوب پاداش بزرگ‌تري دارند وكار نيكو ده‌ها برابر پاداش دارد (2). بايد با ديدي مثبت و تفكري مثبت با زمان پيش برويم. هرگز از روزگار ناراحت نباشيم. روزگار براي كسي بدي نمي‌خواهد و با همه خوب است. اگر مي‌خواهيم در زندگي به موفقيت چشمگيري دست پيدا كنيم بايد از هر لحظه زندگي مان به درستي استفاده و بهره ببريم و هر فرد در زندگي بايد مديريت زمان داشته باشد و زمان را به كنترل خود در آورد و آن كس كه مي‌خواهد درجات رشد وتعالي را طي كند بايد زمان را از آن خود كند. از جمله كساني كه در زندگي خود دچار نگراني وترس از آينده خود مي‌شوند افرادي هستند كه برنامه‌ريزي اصولي براي استفاده از زمان ندارند و اين خود مي‌تواند آسيب زا باشد. بايد بر زمان تمركز داشته باشيم و براي حال وآينده خود برنامه‌ريزي كنيم وهدفمند پيش برويم و بايد احساس تمركز و جهت‌گيري نسبت به زندگي خود داشته باشيم و با مديريت زمان اين حس به ما جهت‌گيري مي‌بخشد. در اين لحظه از زندگي، كمتر چيزي است كه كنترل آن را به دست نداشته باشيم و بدون حسرت گذشته و هراس از آينده در زمان حال زندگي كنيم ودرصدد جبران زمان‌هاي از دست رفته برآييم بدانيم كه اگر بخواهيم مي‌توانيم عملكرد بهتری در زمان داشته باشيم.
گاهي اوقات والدين از حرف‌هايي كه به فرزندشان مي‌زنند، پشيمان مي‌شوند پس بايد در انتخاب جملات و واژه‌هايي كه به كودكانمان مي‌گوييم خيلي بيشتر دقت كنيم. لغاتي كه ما براي تعامل با كودكمان انتخاب مي‌كنيم در رشد احساسي، عاطفي و حتي رشد اجتماعي او بسيار تاثيرگذار است و زماني كه ما بزرگ‌ترها از لغات و عبارات مناسب براي گفت‌وگو با فرزندانمان استفاده كنيم آنها احساس ارزشمندي بيشتري مي‌كنند. كارشناسان تربيتي، والدين را از گفتن عبارات و واژه‌هاي زير به فرزندانشان به‌شدت برحذر مي‌دارند:
زدن برچسب به كودكان مثل تنبل، لوس، خودخواه و... بسيار آسان است اما هرچقدر اين فرآيند بيشتر شود و ادامه يابد، كودك اين ويژگي را به عنوان بخشي از هويت خود مي‌پذيرد.
من از تو قطع اميد كردم. اين جمله واقعاً اثر مخربی دارد. شايد تأثير گفتن اين جمله چندان آشكار نباشد اما به آنها مي‌فهماند كه آن شخصيتي نيستند كه ما مي‌خواهيم. كودكان به تأييد والدين به‌شدت نياز دارند و گفتن اين عبارات به آنها يادآوري مي‌كند كه تا چه حد شكست خورده هستند.
من به تو افتخار مي‌كنم. كارشناسان گفتن اين عبارت را نيز پيشنهاد نمي‌كنند. هرچند تشويق فرزندان ضروري است و به آنها ارزش مي‌دهد اما مي‌توان اين عبارات را به اين صورت گفت: «تو بايد به خودت افتخار كني.»
ما همواره از «اگر» براي دادن پاسخ بهتر به كودكمان استفاده مي‌كنيم مثلاً اينكه اگر وسايلت را جمع كني اجازه مي‌دهم تلويزيون تماشا كني... اين كلمه كودكتان را شرطي مي‌كند. كارشناسان كلمه «هرگاه» را پيشنهاد مي‌كنند و اين انتخاب به كودك ياد مي‌دهد تا زماني كه كار خوبي نكنند پاداش دريافت نمي‌كنند.
زماني كه از «اما» در جمله استفاده مي‌كنيد تأثير مثبت جمله شما خنثي مي‌شود چرا كه كودك شما تنها «اما» را مي‌شنود و تأثيرات منفي آن به دنبالش مي‌آيد.
مطالعات نشان مي‌دهد تعريف اغراق‌آميز از كارهاي فرزندان يا استفاده از كلماتي مثل باهوش و نابغه در واقعيت بر آنها اثرات مخربي خواهد داشت چرا كه كودكاني كه به دليل هوششان تشويق مي‌شوند موفقيت‌هاي كمتري نسبت به كودكاني كه به دليل تلاششان تشويق مي‌شوند به دست مي‌آورند.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان