دست غیبى در انقلاب اسلامی

من در اواخر اوقاتى که در پاریس بودم توجه به یک مطلبى پیدا کردم که راجع به پیشرفت این نهضت خیلى دلخوش شدم، و این مطلب را در پاریس هم به اشخاص و اجتماعاتى که مى‌شد تذکر دادم؛ و آن این بود که در انقلاب هایى که در دنیا واقع مى‌شود کم اتفاق مى‌افتد- یا اتفاق شاید نیفتاده باشد- که این‌طور باشد که یک مطلبى را که در مرکز مملکت مى‌گویند، همین مطلب در کوره ده‌هاى دور‌افتاده هم باشد؛ و آن مطلبى را که روشنفکران مى‌گویند، همان را مردم بازار و کوچه و دهقان و کشاورز هم همان را خواستار باشد. من در آن وقت اطلاع پیدا کردم و بعضى را هم که از ایران مى‌آمدند پیش من، به من اطلاع مى‌دادند که قضیه خواست ملت ایران یک خواستى است که گسترش پیدا کرده حتى در آن قرا و قصبات دورافتاده‌اى که از همه جهات دورند. یک نفر که همین اواخر آمد پیش من گفت که من از دهات کمره (1) و دهات چاپلق (2) و لرستان، آنجاها رفتم و دیدم، و از آنجاها گردش کردم و دیدم و مى‌آیم اینجا. و او گفت که تمام دهاتى را که من دیدم، دیدم که صبح که مى‌شود، آن آخوند ده جلو مى‌افتد و مردم ده دنبال او راه مى‌افتند و راهپیمایى مى‌کنند! و اسم از یک جایى برد که من آنجا رفتم، “قریه حسن‌فلک” این در اطراف کمره هست و قلعه‌اى است که شاید مثلا آن وقتى که من دیدم ده- پانزده خانوار در آن زندگى مى‌کردند؛ کوچک بود و در کنار یک کوهى واقع شده بود و از آبادیها دور بود. این شخص گفت من آنجا هم رفتم، آنجا همان حرفها را مى‌زدند که در تهران مى‌زدند! این از گسترشى که در همه جاى ایران به وجود آورد. و یک گسترش دیگرى که راجع به گروهها و جماعات بود؛ بچه‌هاى دبستان- یا کوچکتر از آنها- همین وردى (1) را که همه مردم مى‌گفتند، اینها هم مى‌گفتند؛ کارگرها، کارفرماها، معلمین، اجزاى دادگستری، ملاها، طلبه‌ها، روشنفکران- همه- یک مطلب مى‌گفتند و با هم بودند. من این را این‌طور فهمیدم که یک دست غیبى در کار است. انسان هر چه هم بخواهد مثلا روشنگرى داشته باشد و هر چه هم بخواهد یک همچو امرى واقع بشود به این گسترش نمى‌تواند واقع بشود. من این‌طور فهمیدم که خداى تبارک و تعالى در این مسئله نظر دارد و از آنجا اطمینان برایم پیدا شد که پیروزى هست.
البته به این زودى و به این سهلى را نمى‌توانستم حدس بزنم. وقتى هم که شاه سابق از ایران رفت و دنبالش آن دولت بختیار آمد- که خیلى هم بى‌عقلى کرد، من هم نصیحتش کردم گوش نداد- من عازم آمدن شدم به این نکته که دیدم از طرفآمریکایى‌ها دارد فعالیت مى‌شود ..
پى نوشتها:
(-1) از نواحى اطراف خمین..
(-2) از نواحى اطراف اصفهان..‌

‌منبع : صحیفه امام، ج6‌، ص: 490

جدیدترین ها در این موضوع

خاطرات جعفر شریف‌امامی

... پدر من یک روحانی بود. تحصیلاتی که من در تهران کردم اول در مدرسه شرف بود و بعد به مدرسه آلمانی رفتم. آنجا در واقع متوسطه را در قسمت فنی تمام کردم. بعد برای رفع احتیاجات راه‌آهن عده‌ای در حدود سی نفر از وزارت راه می‌فرستادند به آلمان و من جزو آن هیئت به آلمان فرستاده شدم... هجده ماه در رشته‌های مختلف راه‌آهن تحصیل کردیم و بعد به ایران مراجعت کردیم. 15 شهریور 1386, 0:0

خاطرات دکترعلینقی عالیخانی

بنابراین شاه و علم به این نتیجه رسیده بودند که این دو وزارتخانه (بازرگانی و صنایع و معادن) را یکی بکنند تا این تضاد و تعارض از بین برود. 15 شهریور 1386, 0:0

خاطرات عبدالمجید مجیدی

عبدالمجید مجیدی... من در ساعت هشت بعدازظهر جمعه 21 دی ماه 1307 در تهران به دنیا آمده‌ام. پدرم قوام‌الدین مجیدی وکیل دادگستری و از پایه‌گذاران حرفه وکالت در ایران بود. 15 شهریور 1386, 0:0