کتاب فرهنگ شهادت معصومين (3 جلدی)

جلد اول این کتاب از چهار بخش «در شهادت رسول خدا صلی الله علیه و آله، در شهادت سرور زنان جهان حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها، در شهادت امیرمؤمنان حضرت علی علیه السلام و در شهادت امام حسن مجتبی علیه السلام» گردآوری شده است.
این بخش ها شامل فصل های: «پرتوی از شخصیت آن حضرت، رنج ها و اندوه های حضرت، پیشگویی شهادت حضرت، وصیت های حضرت، لحظات احتضار حضرت، چگونگی شهادت حضرت، تجهیز حضرت، حوادث پس از شهادت حضرت و سوگنامه های حضرت» است.
جلد دوم این کتاب به شهادت نامه امام حسین علیه السلام اختصاص دارد که به فصل های «گوشه ای از شخصیت بزرگوار آن حضرت، آزار و اذیت آن حضرت، وصایای امام حسین علیه السلام، وقایع نهضت حسین علیه السلام، کیفیت شهادت آن حضرت، در غسل و کفن و نماز و دفن آن حضرت، پس از شهادت امام حسین علیه السلام و مرثیه و گریه برای امام حسین علیه السلام» پرداخته است.
در جلد سوم شهادت نامه «امام زین العابدین، امام باقر، امام صادق، امام کاظم، امام رضا، امام جواد، امام هادی، امام حسن عسکری و زندگینامه امام زمان علیهم السلام» مورد بررسی قرار گرفته است. در هر یک از بخش ها در رابطه با فصل های «پرتوی از شخصیت آن حضرت، رنج ها و اندوه های حضرت، پیشگویی شهادت حضرت، وصیت های حضرت، لحظات احتضار حضرت، چگونگی شهادت حضرت، تجهیز حضرت و رویدادهای پس از شهادت حضرت» مطالبی را می خوانیم.
در بخش زندگینامه امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف فصل های «پرتوی از شخصیت آن حضرت، رنج ها و اندوه های حضرت، وظایف مؤمنان در مدت غیبت، نشانه های ظهور آن حضرت و جهان پس از ظهور آن حضرت» جای گرفته است.

جدیدترین ها در این موضوع

علل زوال ادریسیان

زید بن علی بن حسین بن علی بن أبی طالب(علیهم السلام) با قیام علیه حکومت هشام بن عبدالملک(72-125 هجری)، پایه گذار مکتب زیدیه در جهان اسلام شد. این گروه که بواسطه انتساب نامشان به نام زید بن علی، به این شهرت رسیده‌اند، در اصطلاح دانش فرقه شناسی، شاخه‌ای از مذهب تشیع می‌باشند که پیروان آن اعتقاد به امامت زید را نیز به همراه دارند. 24 آبان 1393, 14:8

تقابل دیدگاههای مخترعه و مطرفیه

زیدیه در لفظ به گروهی که منسوب به زید بن علی بن حسین ابن علی بن أبی طالب(علیهم) هستند، اطلاق می شود[1]. اندیشه «منصوص بودن امامت» و اعتقاد به وجود نص بر امامت اهل بیت(ع) نقطه پیوندی است که زیدیه و امامیه را تحت عنوان عام «تشیع» قرار می‌دهد.[2] 24 آبان 1393, 14:8