اثر شهود

قال الله تبارک و تعالی:

«وَإِن تَجْهَرْ بِالْقَوْلِ فَإِنَّهُ یَعْلَمُ السِّرَّ وَأَخْفَى» (طه/7)

خداوند متعال می‌فرماید:

«اگر سخن آشکارا بگوئی (یا مخفی کنی)، او اسرار (و حتی پنهان‌تر از آن) را نیز می‌داند»

توضیح:

«اثر شهود»

کسی که به بارگاه منیع شهود ماورای طبیعت دست یابد، خدا حمد و ثنای او را می‌شنود. خداوند، سمیع است و همه چیز را می‌شنود:

«وَإِن تَجْهَرْ بِالْقَوْلِ فَإِنَّهُ یَعْلَمُ السِّرَّ وَأَخْفَى» (طه/7)

چون علم او شهودی است.

هنگامی که نمازگزار در رکوع می‌گوید: «سبحان ربی العظیم وبحمده»

چون سر از رکوع بر می‌دارد، می‌گوید: «سمع الله لمن حمده». این عبارت، از یک نظر دعاست و در بعضی از نصوص، نقل شده که ذات اقدس اله به زبان بنده‌اش می‌گوید: «سمع الله لمن حمده» یعنی خدا ستایش بنده‌اش را شنیده است.

ذات اقدس اله «دو سمع» دارد؛ سمع مطلق که همه چیز حتی بدگوئی بدان را نیز می‌شنود. و سمع خاص، همان چیزی که ما در تعبیرات محاوره‌ای می‌گوییم: فلان کس حرف ما را نشنیده است.؛ یعنی به آن ترتیب اثر نداده است. نه این که متوجه نشده است. و این که گفته می‌شود: خدا «سمیع الدعاء» است؛ یعنی گوش به حرف دعا کننده داده و به آن ترتیب اثر می‌دهد، و معنای، «سمع الله لمن حمده» این خواهد بود که خداوند تحمید سالک واصل را شنیده می‌گیرد و بر آن، آثار خاص را مترتب می‌کند.

منبع: جوادی‌‌آملی (آیت الله)، عبدالله؛ مبادی اخلاق در قرآن، صص 200 – 199.