سه گروه مورد نیاز هر جامعه

24 مهر 1396, 17:36

امام صادق (علیه السلام) فرمودند: «مردم تمامی بلاد از سه طبقه بی‌نیاز نیستند، تا در تنظیم امور دنیا و آخرت خود به آنان پناهنده شوند؛ پس اگر فاقد آن سه باشند، زندگی حیوانی ضعیفی خواهند داشت، اول: فقیهی که عالم و پرهیزگار باشد؛ دوم: حکومتی که خیرخواه و فرمانروا باشد؛ سوم: پزشکی که در کار خود بینا و مورد اعتماد مردم باشد» (تحف العقول، ص 321)

عَنْ اَبی عَبْدِالله (علیه السلام):

«لایَسْتَغْنی اَهْلُ کُلَِّ بَلَدٍ عَنْ ثَلاثَةِ یُفْزَعُ اِلَیْهِ فی اَمرِ دُنیاهُمْ وَآخِرَتِهِمْ فَاِنْ عَدِمُوا ذلِکَ کانُوا هَمَجاً، فَقیهٌ عالِمٌ وَرِعٌ وَاَمیرٌ خَیْرٌ مُطاعٌ وَطبیبٌ بَصیرٌ ثِقَةٌ»

(تحف العقول، ص 321)

امام صادق (علیه السلام) فرمودند:

«مردم تمامی بلاد از سه طبقه بی‌نیاز نیستند، تا در تنظیم امور دنیا و آخرت خود به آنان پناهنده شوند؛ پس اگر فاقد آن سه باشند، زندگی وحشی و حیوانی ضعیفی خواهند داشت، اول: فقیهی که عالم و پرهیزگار باشد؛ دوم: حکومتی که خیرخواه و فرمانروا باشد؛ سوم: پزشکی که در کار خود بینا و مورد اعتماد مردم باشد»

توضیح:

«سه گروه مورد نیاز جامعه»

تمامی جوامع بشری جهت ادامه حیات توام با موفقیت و بهبودی خود ناگزیر از وجود سه گروه مهم می باشند که با فقدان آنها زندگی مسالمت آمیز بشری تبدیل به زندگی وحشی حیوانی خواهد شد.

دانشمندان یکی از آن سه طائفه هستند که پیشرفت علمی و مادی بشر نیازمند تلاش و مجاهدت آنان می باشد. البته در صورتی که علم آنها همراه معنویت و تقوا باشد، تضمین کننده آخرت مردم نیز خواهد بود.

گروه دیگر پزشکان و اطباء مورد اطمینان مردمند که با وجود آنان سلامت روح و جسم افراد اجتماع بشری تامین خواهد شد و خطر بیماریهای واگیر آنان را تهدید نخواهد کرد.

و بالاخره گروه سوم مدیران و حاکمان جامعه هستند که با وجود آنان نظام ملت و کشور حفظ خواهد شد. این مسئله به اندازه ای حائز اهمیت است که رسول گرامی اسلام (صلی الله علیه وآله وسلم) دستور دادند به هنگام مسافرت اگر تعداد مسافران به سه نفر رسید، کسی را به عنوان مسئول انتخاب کرده از او اطاعت کنند. در روایت دیگری امام صادق (علیه السلام) فرمود:

«لَو بَقِیَت الاَرض بِغَیرِ اِمام لَساخَت»[1]

«هر گاه زمین بدون امام باشد از بین می رود»

این روایت ضمن اینکه از لزوم شجره طیبه امامت سخن می گوید، حیات زمین و اهل آن را بدون رهبر و امام قابل دوام نمی داند.

[1] اصول کافى، ج 1، ص 179.