سلوك عارفانه: لزوم پرهيز سالك از جايگزين های حب الله

(بدان اي سالک طريق حق!) خداي متعال در قرآن کريم مي فرمايد: کساني که ايمان آورده‌اند، بيشتر از همه خدا را دوست دارند. «الذين امنو اشد حبالله» از طرفي خداي رحمان در يک حديث قدسي مي فرمايد:

«من هيچ گاه حب خود و حب دنيا را در يک قلب جمع نمي کنم.»

اين بدان معنا است که هر قلبي ظرفيت يک حب را دارد، حب خدا يا حب دنيا. حال سوال اين است که جايگزين هاي حب الله در دل انسان کدام است؟ براساس روايتي ديگر از امام صادق(ع) آن حضرت مي فرمايد: شش حب است که جايگزين حب الله مي شود و انسان به سبب آنها معصيت و نافرماني خدا را انجام مي دهد، که عبارتند از: 1- حب الدنيا 2- حب الرئاسه 3- حب الطعام 4- حب النساء 5- حب النوم 6- حب الراحه (بحار الانوار، ج 7، ص 60) هر يک از اين حب ها زماني جايگزين حب الله مي شود که براي انسان ارزش ذاتي و استقلالي پيدا کند، بنابراين حب هاي ديگر اگر در راستا و طول حب الله باشد منافاتي با حب الله پيدا نمي کند، کما اينکه در روايات آمده است: «حب النساء من الايمان» و يا «حب الوطن من الايمان» و اين حب ها تعارضي با حب الله پيدا نمي کند، زيرا نگاه به زن يا وطن و يا... در اين مقام الهي است و نه مادي و استقلالي. همچنين ساير حب ها وقتي ذاتي و استقلالي نباشد، درمقابل حب الله قرار نمي گيرد و منافاتي با حب الله پيدا نمي کند. همان گونه که امام صادق(ع) مي فرمايد: «هر کس براي خدا دوست بدارد و براي خدا دشمن بدارد و براي خدا عطا کند، پس او از کساني است که ايمانش کامل شده است.» (الکافي، ج 2، ص 124)

روزنامه كيهان، شماره 21158 به تاريخ 24/6/94، صفحه 8 (معارف)