حسادت، دشمن آرامش

حسادت يا همان حس بدخواهي و آرزوي زوال نعمت ديگران را داشتن، صفتي نكوهيده است كه خود، ناهنجاري‌هاي اخلاقي فراواني را به دنبال دارد. از قديم گفته‌اند: «حسود هرگز نياسود». اين عبارت حكيمانه، بيان‌كننده درد و رنج برخاسته از بيماري حسادت براي حسود است. درحقيقت، حسادت نوعي بيماري روحي است كه درد و رنج آن كاملاً احساس مي‌شود. «اضطراب جانكاه و حزن تاريكي كه از حسد بر دل حسود افتاده، دائم روحش را فشرده و آتش فناناپذيري را براي سوزانيدن جان او فروزان مي‌سازد. »حسود هميشه در آتش حسد خود مي‌سوزد و لحظه‌اي آسايش خاطر ندارد؛ زيرا برخلاف مطلوب او دامنه نعمت و بخشش خداوندي نامحدود است و خداوند نيز به هر كه بخواهد، از نعمت خود مي‌دهد. ازاين رو، زنگار غم از لوح دل حسود هرگز زدوده نمي‌شود تا از حسادت خويش دست بردارد.