ترحّم بر حیوانات

یکى از نشانه هاى بارز انسان هاى مؤمن، مهربانى و ترحّم بر مخلوقات خداست. عالم فرهیخته دیار رى، در همان گفتار اخلاقى اش، سخنى دارد که بیانگر حماسه محبت و نشانه لطف و احسانش به حیوانات و پرندگان مى باشد. او خود در این مورد مى گوید:

«... تا اینکه مرا بردند تهران و به مدرسه گذاشتند. یک پول ناهار هم قرار شد به بنده بدهند. شب مى رفتم منزل خویشانم به جهت شام پول ناهار را ـ من ناهار نمى خوردم ـ جمع مى کردم. شب جمعه که مى شد، مى رفتم نزدیک سیّد اسماعیل که ـ حالا در تهران معروف است ـ آنجا گنجشک فروشى بودگنجشک هم یک ده شاهى یا یک عباسى بود. هرچه گنجشک بود، به اندازه پولم مى خریدم همه را آزاد مى کردم^[9].»

وى از همان کودکى به حیوانات ترحم مى کرد. و گاهى به اطراف شهر مى رفت و چنانچه گنجشکى به دستش مى افتاد، با خودش مى برد و بزرگش مى کرد و سپس آزادش مى نمود. از نکات برجسته دیگر این است که وقتى مورچگان را مى دید که با زحمت زیاد به آشیانه هاى خود دانه مى برند، مقدارى دانه، نزدیک لانه آنها مى ریخت تا آنها با زحمت کمتر معاش خود را تهیه کنند.

منبع:فرهیختگان تمدن شیعه