نگهداشتن شکم و دامن ازحرام

نگهداشتن شکم و دامن ازحرام[1]

قال الله تعالی :« فلینظر الانسانُ إلی طعامه »(سوره عبس آیه 24)

مهمترین چیزی که مؤمن سالک باید از آغاز راه به آن توجه داشته باشد نگهداشتن شکم و حفظ دامن از آلودگی به حرام (از قبیل زنا و …) است، به ویژه در عنفوان جوانی که در اثر طغیان غریزه‌ی شهوت زمینه‌ی آلودگی فراهم تر است. پس باید مراقبت کرد تا چشم و دل هر دو پاک باقی بماند تا انسان با روحی سبکبال به آسمانها پرواز کند و سرانجام در خلوتگه راز با پیامبران و صدیقان و شهیدان و صالحان همنشین گردد.[2]

اهل تقوا علاوه بر آنکه از حرامهای بین پرهیز دارند از خوردن غذاهای شبهه‌ناک و نظرهای فتنه انگیز خودداری می‌کنند که به قول شاعر: هر آنچه دیده بیند دل کند یاد.

کسانی که می‌خواهند در این وادی توفیق داشته باشند باید از مشاغل نا مشروع و معاشرت با اشخاص ناباب و نادرست خودداری ورزند و در مشاغل مشروع نیز تمام حدود و دستورهای لازم الاجراء را رعایت کنند و در اموال عمومی و بیت المال حداکثر احتیاط را ملحوظ دارند و اگر کارمند دولت و خدمتگزار ملت‌اند، در انجام وظایف محوله کوتاهی نورزند و حداکثر توان خود را در خدمت به مردم- بخصوص محرمان و مستضعفان – به کار گیرند و برای احتیاط قدری بیشتر از ساعات مقرر کار کنند که جبران مافات شود و به ویژه صاحب منصبان و (آنان که در پستهای کلیدی به کار اشتغال دارند) به تناسب مسؤلیت باید بیشتر احتیاط کنند.ولی جای بسی تأسف است که به این مطلب بهای لازم داده نمی‌شود و چه بسیارند کسانی که در شعار دادن داغ و پرخروش ولی در مقام عمل بی‌تعهدند و حریم تقوا را رعایت نمی‌کنند و مخصوصا در مورد شکم و دامن خود کنترلی ندارند، و همینها هستند که بیشتر از دیگران در معرض خطر و سقوط اند و به آرمانهای اسلام و انقلاب بیشتر ضربه می‌زنند . آلوده شدن شکم و دامن مقدمه‌ی آلودگی به گناهان دیگر است و بدین جهت در احادیث معصومان علیهم السلام نسبت به کنترل آندو تأکید فراوان شده و آن را برترین عبادت و بالاترین ریاضت به شمار آورده‌اند.

ابوبصیر می‌گوید: شخصی حضور امام باقر علیه السلام عرض کرد: من در مقام عمل ضعیف و ناتوانم و کمتر توفیق دارم که روزه (مستحبی) بگیرم لکن امیدوارم که بجز حلال چیزی نخورم. امام باقر علیه السلام فرمود:

« ایُّ الاجتهاد افضل من عفّة بطن و فرج؟ »[3]

کدام کوشش و ریاضت بالاتر از حفظ شکم و دامن از حرام است؟

پی نوشت:
• [1] . مهدوی کنی، محمدرضا، نقطه های آغاز در اخلاق عملی، تهران، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، 1374، پنجم، ص 106
• [2]. اشاره است به سوره نساء آیه 69
• [3] بحارالانوار ج 68 ص 269