انتخاب رفیق

انتخاب رفیق[1]

قال امیرالمؤمنین (ع):سَل عن الرفیق قبل الطریق و عن الجار قبل الدار»(نهج البلاغه ، نامه 31)

طی این مرحله بی همرهی خضر مکن ظلمات است بترس از خطرتنهایی

همان گونه که در سفر های دنیوی رفیق خوب و یار وفادار و صادق نقش حساس و مفیدی در رفع مشکلات سفر دارد ، در سیر سلوک و سفرهای معنوی نیز رفیق خوب بسیار ضروری و مؤثر است.

حضرت موسی علیه السلام هنگامی که برای هدایت و نجات بنی اسرائیل از دست فرعون به رسالت مبعوث می‌شود از پیشگاه خداوند تقاضا می‌کند:

خدایا ! من در انجام این مأموریت به کمک نیازمندم ، برادرم هارون را وزیر و یار و مدد کار من قرارده و در کار من شریکش گردان و پشت مرا به او محکم کن تا تو را بسیار تسبیح گوییم و تو را فراوان یاد کنیم.[2]و در آیه دیگر می فرماید :

ای مؤمنان ! تقوا پیشه سازید و با صادقان همراه باشید.[3]

و نیز فرمود:

الغریب من لم یکن له حبیب

غریب کسی است که دوستی نداشته باشد.[4]

بهترین دوستان آنهایی هستند که مشمول رحمت و نعمت الهی واقع شده و با عنایت خداوند به صراط مستقیم راه یافته و از گناه مصون مانده‌اند، و آنان چهار گروهند که در این آیه توصیف شده‌اند:

آنان که خدا و رسول را فرمان برند با پیامبران و صدیقان و شهیدان و صالحان خواهند بود، و اینان چه خوب رفیقانی هستند.[5]

خلاصه‌ی کلام آنکه از مجموع آیات و روایات به روشنی برداشت می‌شود که در مسیر حق، رفیق صدیق و یار وفادار لازم است و تنهایی و یگانه بودن تنها حضرت حق را را سزد، که ای برادر ! چنانچه دستت به دامن پیامبر و صدیقان نمی‌رسد با شهیدان و صالحان همراه باش و هیچگاه از آنان جدا مشو که گمراه خواهی شد.

پی نوشت:
• [1] . مهدوی کنی، محمدرضا، نقطه های آغاز در اخلاق عملی، تهران، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، 1374، پنجم، ص154
• [2]. سوره طه آیه 34
• [3] .سوره توبه آیه‌ی 119
• [4] . نهج البلاغه نامه‌ی 31
• [5] . سوره نساء آیه 69