دوری از گناه

دوری از گناه[1]

قال الامام الصادق (ع):« إنّ قلیل العمل مع التقوی خیرٌ مِن کثیر العمل بلا تقوی »(اصول کافی ج 2 ص 76)

همانگونه که در تربیت و سالم سازی بدن از انجام بعضی امور و خوردن پاره‌ای از خوردنیها باید پرهیز کرد،‌در تربیت و تهذیب نفس نیز از انجام برخی کارها و استفاده از بعضی غذاها باید اجتناب ورزید. قطب راوندی از امام صادق علیه السلام نقل می‌کند که فرمود:

شگفتا که مردم از ترس بیماری در خوردن غذا احتیاط و امساک می‌کنند ولی از بیم آتش دوزخ از گناه خودداری نمی‌کنند.[2]

البته این خویشتن داری و پرهیز بر خلاف تمایلات نفس انسان است و در آغاز قدری دشوار به نظر می‌رسد لکن با ریاضت و مجاهدت، سرانجام ،‌کارها آسان و راهها هموار خواهد شد، چنانکه امیرالمؤمنین علیه السلام فرمود:

در ترک گناه با نفس خویش دست و پنجه نرم کنید تا کشاندن آن به سوی طاعات و عبادات بر شما آسان شود.

این جنگ و گریز در خودسازی و تهذیب نفس نقش اساسی را ایفا می‌کند که در فرهنگ اسلامی از آن به تقوا تعبیر می‌شود و اساس تمام ارزشهای اسلامی و انسانی است و هیچ عمل و کوششی بدون آن ارزش ندارد و در پیشگاه خداوند متعال پذیرفته نیست، چنانکه می‌فرماید:

خداوند تنها از پرهزگاران میپذیرد[3] .

پی نوشت:
• [1] . مهدوی کنی، محمدرضا، نقطه های آغاز در اخلاق عملی، تهران، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، 1374، پنجم، ص104
• [2] .جامع الاحادیث شیعه ج 3ص 327
• [3] .سوره مائده آیه 27