آینه اخلاص

آینه اخلاص

استاد جعفر سبحانى روحیّات علامه را چنین توصیف مى کند:

«ما با این که با ایشان اُنس بیشترى داشتیم یک بار هم به خاطر نداریم که مطلبى را به عنوان تظاهر به علم یادآور شود یا سخن را سؤال نشده از پیش خود مطرح کند.»^([14])

هنگامى که یکى از علماى حوزه علمیّه قم از تفسیر عظیم المیزان در حضور ایشان تعریف مى کند، علاّمه بانیم نگاهى به او مى فرماید:

«تعریف نکن که خوشم مى آید و ممکن است خلوص و قصد قربتم از بین برود»^([15])

و آنگاه که یکى از اساتید اندیشمند حوزه رساله امامت خود را براى نظریابى خدمت علاّمه مى دهد، ایشان پس از مطالعه مى فرماید:

«چرا دعاى شخصى کردید؟ (بار الها توفیق فهم آیات الهى را به اینجانب مرحمت بفرما) چرا در کنار سفره الهى دیگران را شرکت ندادى... تا آنجایى که خودم را شناختم، دعاى شخصى در حق خودم نکردم.»^([16])

منبع:فرهیختگان تمدن شیعه