24 مهر 1396, 14:25
قال امیرالمومنین (علیه السلام):
«کَم مِن صائِم لَیس لَه مِن صِیامِه اِلا الجوعَ وَ الظّماء»
(نهج البلاغه، حکمت 145)
امام علی(علیه السلام) فرمود:
«چه بسا روزه‌داری که از روزه‌اش جز گرسنگی و تشنگی بهره‌ای ندارد»
این سخن از مولاى متقیان على (ع) در واقع این نکته را مى رساند که روزه واقعى فقط تحمل گرسنگى و تشنگى نیست، بلکه کمال روزه در پیروى نکردن تمامى اعضاء و جوارح بدن از هواهاى نفسانى مى باشد. چه بسا فردی از صبح تا شب رنج و مشقت تشنگی و گرسنگی را به جان بخرد، در عین حال ملاک روزه حقیقی را که در آن تمامی اعضا و جوارح بایستی در حال امساک و پرهیز از محرمات باشند، ملاحظه نکند؛ در آن صورت اطاعت ظاهری فرمان الهی کرده ولی بهره حقیقی و وافی از روزه خویش نخواهد برد و در نتیجه ملکه تقوا که طبق بیان قرآن بایستی نصیب او می شد، حاصل نشود.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان