رازداری و خطاپوشی

رسول خدا(ص) فرمودند: مسلمان در برابر برادر مؤمنش سی حق دارد كه از این حقوق رهایی نیابد، مگر به دو صورت: 1 - ادای حقوق 2- گذشت برادر مؤمن از حقوق خود. (یكی از این حقوق عبارت است از: «گذشتن از خطای برادر مؤمن».‌آیا تاكنون برای شما پیش آمده است كه بر عیب دوست، همكار، همكلاسی یا یكی از خویشاوندان خود آگاه شوید یا از خطا و لغزشی كه دیگری مرتكب شده است، اطلاع پیدا كنید؟ به یقین، برای هركس چنین اتفاقی افتاده است. شما در چنین مواقعی چه می‌كنید؟ آیا سعی می‌كنید به هر كس كه رسیدید، به عنوان یك خبر دست اول، عیب و خطای دوست و همكارتان را منتقل كنید یا اینكه نه، به قول معروف «شتر دیدی ندیدی» چشم را برهم می‌گذارید و از پخش كردن آن موضوع پرهیز می‌كنید؟ هر كس به وجدان خود مراجعه كند، تصدیق می‌كند كه كار دوم پسندیده تر است و بیشتر به سلامت اجتماع كمك می‌كند. به نظر شما اجتماعی كه در آن، همه با روحیه اعتماد و اطمینان نسبت به یكدیگر برخورد می‌كنند و درصدد عیب‌جویی از دیگران برنمی‌آیند، برای زندگی مناسب‌تر و سالم‌تر است یا اجتماعی كه در آن هر كس درصدد یافتن عیبی از دیگران یا نقطه ضعفی از اطرافیان خود است تا روی آن دست گذارد و همه جا پخش كند؟مكتب حیات بخش اسلام و پیشوایان گرانقدر آن، پیوسته به عنوان یك اصل در روابط میان برادران مسلمان بر این نكته پافشاری كرده‌اند كه نباید در برخورد با دیگران همواره دنبال نقاط ضعف و لغزش‌های آنان و در پی عیب‌جویی و خرده گیری از ایشان بود، بلكه باید اساس برخورد را بر صحت و سلامت دیگران قرار داد و اگر خدای نخواسته در موردی ثابت شد كه فلان شخص خطایی را مرتكب شده است، باید از پخش آن خودداری كرد. از همین رو پیامبر اكرم (ص) یكی از حقوق برادران مسلمان نسبت به یكدیگر را این می‌داند كه عیب‌پوش یكدیگر باشند و پرده حجاب را از اعمال مخفی دیگران كنار نزنند. حضرت در این باره می‌فرماید: «من علم من اخیه سیئه فسترها ستر الله علیه یوم القیامه؛ هر كس از گناه برادر دینی‌اش آگاه شود، ولی آن را پوشیده دارد، خداوند نیز در روز قیامت، گناهان او را پوشیده می‌دارد» (كنزالعمال، ص 250). همچنین می‌فرماید: «ای گروه كسانی كه به زبان ایمان آورده‌اند، ولی ایمان در قلب آن‌ها وارد نشده است، به دنبال خطاها و لغزش‌های مؤمنان نباشید، زیرا هر كس لغزش و خطای مخفی مؤمن را دنبال كند(تا او را بی‌آبرو سازد)، خداوند نیز در مقابل، اعمال زشت و لغزش‌های او را دنبال می‌كند و (در همین دنیا) او را رسوا می‌سازد، حتی اگر در گوشه‌ای از خانه خود خلافی مرتكب شده باشد» (بحارالانوار، ج75، ص 214). جمله «اگرچه در درون خانه‌اش باشد» به روشنی حكایت از آن دارد كه این رسوایی در دنیاست، اگرچه برای چنین فردی، رسوایی قیامت هم رقم می‌خورد.‌