بذر تشیع

بذر تشیع

آن را که فضل و دانش و تقوا مسلّم است *** هرجا قدم نهد قدمش خیرمقدم است

حضور فقیه یگانه عصر علاّمه حلّى در ایران و مرکز حکومت مغولان خیر و برکت بود و با زمینه هایى که حاکم مغول براى وى به وجود آورده بود کمال بهره را برد و به دفاع از امامت و ولایت ائمه معصومین (علیهم السلام)برخاست. از این رو بزرگترین جلسه مناظره با حضور اندیشمندان شیعى و علماى مذاهب مختلف برگزار شد. از طرف علماى اهل سنت خواجه نظام الدین عبدالملک مراغه اى که از علماى شافعى و داناترین آنها بود برگزیده شد. علاّمه حلّى با وى در بحث امامت مناظره کرد و خلافت بلافصل مولا على(علیه السلام)بعد از رسالت پیامبر اسلام را ثابت نمود و با دلیلهاى بسیار محکم برترى مذهب شیعه امامیّه را چنان روشن ساخت که جاى هیچ گونه تردید و شبهه اى براى حاضران باقى نماند.

پس از جلسات بحث و مناظره و اثبات حقانیت مذهب اهل بیت عصمت و طهارت (علیهم السلام)اولجایتو مذهب شیعه را انتخاب کرد و به لقب «سلطان محمد خدابنده» معروف گشت. پس از اعلان تشیع وى، در سراسر ایران مذهب اهل بیت منتشر شد و سلطان به نام دوازده امام خطبه خواند و دستور داد در تمام شهرها به نام مقدس ائمه معصومین (علیهم السلام)سکّه زنند و سر در مساجد و اماکن مشرّفه به نام ائمه مزیّن گردد.^([1])

یکى از دانشمندان مى نویسد : اگر براى علامه حلّى منقبت و فضیلتى غیر از شیعه شدن سلطان محمد به دست او نبود، همین براى برترى و افتخار علامه بر دانشمندان و فقها بس بود. حال آنکه مناقب و خوبیهاى وى شمارش یافتنى نیست و آثار ارزنده اش بى نهایت است.^([2])

[1] - اعیان الشیعه، ج5، ص399, مجالس المؤمنین، ج1، ص571.

[2] - لؤلؤة البحرین، ص226.

منبع:فرهیختگان تمدن شیعه