عشق به عبادت و ولایت

آیت الله خویى در کنار تحصیل و تدریس، در مکتب اساتید اخلاق و عرفان حضور یافت و به سیر و سلوک معنوى پرداخت. او برجسته ترین مدرّس حوزه علمیّه نجف بود واکثر اوقاتش را صرف مطالعه مى کرد، ولى عشق به پروردگار متعال، شب هاى چهارشنبه او را به مسجد سهله (ده کیلومترى نجف) مى کشانید.

او آن چنان از لذت عبادت سرمست مى شد، که چهل شب چهارشنبه، پشت سر هم در مسجد سهله بیتوته مى کرد و تا صبح، دل به خالق هستى مى سپرد.

جذبه ولایت ابى عبدالله الحسین(علیه السلام) او را آن چنان واله و شیداى خویش مى کرد که گاه چهل شبِ جمعه به کربلا مى رفت و با زیارت و ذکر و دعا، قلب خود را صفا مى داد و با عبادت عاشقانه به تهذیب نفس و خودسازى مشغول مى شد.

آیت الله العظمى خویى رمز موفقیت خویش را در انس به پروردگار و ارتباط با ائمه اطهار(علیهم السلام)مى دانست و از این عامل، به عنوان وسیله پیشرفت سود مى جست. او آن قدر به این نکته اهمیت مى داد که هر روز، پیش از درس، به حرم مطهر حضرت امیرمؤمنان على(علیه السلام)مى رفت.

منبع:فرهیختگان تمدن شیعه