عبادت و انسان معاصر

انسان موجودی اجتماعی و ناگزیر از روابط اجتماعی است. هر کدام از روابط انسان با محیط اطراف و انسان‌های پیرامونش در جهت ارضای یکی از نیاز‌های مادی، معنوی، عاطفی و... الزامی و اجتناب ناپذیر بوده تا انسان را در غایت کلی در راستای تکامل و تامین سعادت اخروی و دنیوی اش رهنمون گردد. ساختار روحی و جسمی انسان و نیازهای وی در نظام آفرینش و از سویی ساختار جهان هستی نیز به دور از حکمت نبوده و می‌تواند در جهت هدف نهایی آفرینش، که قرب الهی است، سهم و نقش بسزایی را ایفا نماید.‌

با پیشرفت تکنولوژی و تامین رفاه بشر، به گونه ای ارتباط انسان‌ها با یکدیگر و محیط پیرامونش کم رنگ تر گشته و انسان بیش از پیش تنها تر می‌گردد. امروزه روابط انسانها با همدیگر و پیوندهای اجتماعی، دیگر در قالب روابط دیداری سنتی نمی گنجد. و تعاملات بشر هر روز رفته رفته انسان‌ها را از همدیگر دورتر ساخته و با تامین راحتی و رفاه روزافزون بر احساسات کاذب غرور و تن پروری و از دیگر سو بر تورم بیمار ی‌های روحی و روانی و آماج انواع افسردگی‌ها و دغدغه‌های بشری می‌افزاید. در این بین عبادت و نیایش پروردگار می‌تواند در جهت تعدیل نیازها و سرکوب احساسات نامطلوبی چون احساس پوچی و سردرگمی و تسکین بیماری‌های روانی موثر واقع شود.

عبادت و نیایش علاوه بر اینکه از جمله تکالیف مقرر برای انسان می‌باشد، یکی از نیاز‌های ذاتی بشر نیز محسوب می‌گردد. با این توضیح که انسان فطرتاً موجودی حق طلب و خداجوست. ستایش زیباییها، تمجید کرامت و بزرگواری و نیاز به پرستش در ذات هر انسانی از سوی پروردگار به ودیعه نهاده شده است. هر انسانی در مقابل زیبایی و پدیده‌های شگرف لاجرم، لب به ستایش، تعریف و تمجید می‌گشاید. انسان همواره این نیاز را احساس می‌نماید که در برابر هر پدیده برتر از خویش اظهار خشوع و خضوع نماید. از این رو انسان ذاتاً تمایل دارد که پروردگار را که مظهر تمامی زیبایی‌ها می‌باشد را بستاید. لذا بدین سبب عبادت و نیایش مسیری است که می‌تواند چنین نیاز مهمی را تامین نماید. تاریخ بشریت نشانگر آن است که انسان همواره در تکاپو بوده که در برابر خالق هستی اظهار عجز و خاکسپار ی نماید . هر چند در برخی موارد در شناسایی مظهر آفرینش دچار انحراف و اعوجاج ذهنی گشته و اسیر هوی و هوس و سوداهای اهریمنی گشته است. از سویی دیگر انسان موجودی ضعیف و مغرور می‌باشد. عبادت علاوه بر اینکه جریان ارتباط با خالق تمامی زیبایی‌ها را برای انسان میسور می‌سازد می‌تواند در راستای ارضای نیاز به پشتوانه معنوی و سر کوبی تمایلات جاه طلبانه بسیار تاثیر گذار باشد. ضعف و قدرت، نعمت و بلا، فقر و مکنت اگر در مسیر اعتدال قرار نگیرند می‌توانند انسان را به ورطه سقوط رهنمون سازد. انسان فقیر و ضعیف، نیازمند امید می‌باشد. عبادت خداوند می‌تواند چنین امید دست نایافتنی را برای بشر به ارمغان آورد.‌

انسان با عبادت می‌تواند پرده از رازهای نگفته و دردهای خویش در مقابل پروردگار که تسکین بخش آلام و دردهاست ،برداشته و بذر امید و اعتماد را در قلب خویش به نهالی سربلند و سرسبز مبدل سازد. و با نیایش خداوند، با آرامشی مضاعف بر سختی و رنج‌های زندگانی خویش فائق آید. انسانی که در طبقات اجتماعی، جایگاهی برای خویش نمی‌یابد می‌تواند با عبادت و اتصال به مظهر هستی، پیوندی ناگسستنی با خداوند که غایت قدرت و اقتدار است برقرار سازد. از سویی دیگر انسان‌های قدرتمند و متنفذ برای اینکه اسیر اهریمن کبر و غرور نگردند، نیازمند آنند که در برابر خداوند سر تعظیم فرودآورند و فراموش ننمایند که هرآنچه که دارند از سوی خداست. و می‌بایست شکرگزار خدا بوده و از این امتیاز و موهبتی که به آنان عنایت گشته در راستای کمک به خلق خداوند استفاده نمایند. لذا در تارو پود روابط و پیوند‌های مدرن انسان معاصر با دنیای پیرامون خویش، عبادت خداوند، حلقه گمشده ای است که با دست یازی بدان می‌توان بر مشکلات و ظواهر فریبنده زندگی فائق آمد.