شمه ای از سیره ی اخلاقی

شمه ای از سیره ی اخلاقی

عالم ربانی حرز الدین در کنار تحصیل و تحقیق و دیگر فعالیت های علمی به تهذیب اخلاق و دور نمودن نفس خود از رذائل و مزیَّن کردن باطن به صفات کمالی و فضائل اخلاقی پرداخت و از جمله انسان های والا در علم و اخلاق گشت. سیره ی اخلاقی وی در معاشرت با طلاب و عالمان و دیگر اقشار گوناگون مردم از نشانه های این مطلب است. آن بزرگوار در هیچ مجلسی، بویژه هنگام ملاقات با مردم وارد نمی شد، مگر آن که به گونه ای حاضران را به یاد خدا تشویق می کرد. در گفتار خود می کوشید که مطلبی ادبی و علمی و تاریخی و دینی برگرفته از قرآن کریم و یا سخنان معصومان، علیهم السلام، در آن باشد و از هدر رفتن اوقات خود پرهیز داشت. مقام علمی او سبب نمی شد که برای خود جایگاهی ویژه قائل باشد.

با مردم عامی، مهربان بود و به فقیران، احسان می کرد . میان فقیر وغنی و نیز سیاه و سفید، تفاوت و تمایزی در اکرام کردن قائل نبود. نسبت به دنیا بی رغبت بود و در عین دارایی دل بسته به آن نبود. از این رو لباس خشن می پوشید و غذای ساده استفاده می کرد.

به امام حسین، علیه السلام، بسیار علاقه مند بود. بارها با پای پیاده ـ که بالغ بر پنجاه بار می شد ـ به زیارت آن امام شهید مشرف شد. در برخی از این سفرها پای ایشان ورم کرد.[40]

منبع:فرهیختگان تمدن شیعه