جلوه ای از ساده زیستن مراجع سلف صالح

جلوه اي از ساده زيستن مراجع سلف صالح

آیت الله شیخ محمد تقی بافقی، متولد سال 1292 هجری قمری از علمای معروف در شهر قم بود، حرکت شجاعانه‌اش در مقابل مفاسد پهلوی، از جمله اقدام خاندان ننگین پهلوی که بدون حجاب وارد صحن مطهر حضرت معصومه (س) شده بودند، زبانزد عام و خاص است، همین اقدام افشاگرانه مرحوم بافقی باعث تبعید وی شد، سرانجام مرحوم بافقی در اثر ظلم رضاخانی به آستان مقدس حضرت عبدالعظیم در شهر ری تبعید شد و در سال 1365 هجری قمری مسموم شده و از دنیا رفت.

ایشان با اینکه خود از علمای بزرگ شهر مقدس قم بود و تا قبل از ورود مرحوم آیت الله حائری و تاسیس حوزه علمیه قم، به طلاب شهریه می‌داد، ولی در طول عمر هفتاد و دو ساله‌اش، جز لباس کرباس و قدک اصفهان و یزد لباس دیگری نپوشید، حتی عمامه‌اش هم کرباس بود. در منزلش ظرفی جز از جنس مس و سفال پیدا نمی شد، همچنین ازمواد غذایی که از خارج وارد می‌شد، استفاده نکرد.

عدم استفاده از وجوه شرعی

آیت الله میرزاحبیب الله رشتی، از شاگردان استاد الفقها «شیخ انصاری» و از مراجع بزرگ نجف اشرف، در تقوی، ورع و بی رغبتی به دنیا زبانزد عام و خاص بود، از آثار این فقیه بزرگوار می‌توان به «بدایع الافکار» در فقه و «بدایع الاصول» در علم اصول اشاره کرد. این عالم ربانی در شب پنج شنبه چهاردهم جمادی الثانی 1312 هجری قمری به لقاءالله پیوست و بدن مطهرش در یکی از حجره‌های صحن مطهری علوی آرام گرفت.

به زخارف دنیوی دل نمی‌بست و در نهایت ورع و پرهیزکاری و دارای ذاتی سلیم و نیتی پاک بود. او از ریاست و مرجعیت کناره گرفت و راضی به فتوا دادن نشد، وجوه شرعی را هیچ گاه قبول نکرد، حتی وجهی را که از حاج شیخ جعفر شوشتری قبول کرده بود، به مستمندان و تنگدستان پرداخت.

زعیم علی الاطلاق

آیت الله سیدمحمد کاظم یزدی، فرزند سیدعبدالعظیم طباطبایی، معروف به «صاحب عروه» از مراجع جهان تشیع در قرن چهارده هجری است و پس از مرحوم صاحب کفایه و میرزای بزرگ، سال‌ها پرچمدار مکتب تشیع بود. کتاب «عروه الوثقی» از آثار مهم، سال‌ها محور درس و بحث مراجع بزرگ حوزه‌های علمیه شیعه است، سرانجام این مرجع عالم تشیع در سن 91 سالگی مصادف با 82 رجب 1337 هجری قمری درگذشت و در حرم امام علی(ع) دفن شد.

با اینکه مرحوم سید بعد از مرحوم آخوند خراسانی و آیت الله شیخ محمد طه نجفی، زعیم علی الاطلاق و مرجع تقلید عامه شیعه در سراسر جهان اسلام بود، ولی زندگی طلبگی خود را فراموش نکرد و همچنان زاهدانه زیست. نقل شده است که یکی از بزرگان حوزه قم به اتاق خصوصی سید رفت، در گوشه اتاق یک دیزی (دیگ کوچک دسته دار) دید، از ایشان سوال کرد که این چیست؟ سیدجواب داد: دیگ طلبگی من است، این بالا گذاشته ام جلوی چشمم که خود را فراموش نکنم!

همدردی با فقرا

آیت الله سیدمحمد باقر وحید بهبهانی، از مراجع و فقهای بزرگ جهان تشیع بود، ایشان علاوه بر زعامت، مرجعیت و تدریس، تالیفات مهمی نیز از خود برجای گذاشت. نسب او با چهارده واسطه به شیخ مفید دانشمند والامقام اسلام و از طرف مادر نیز به مرحوم ملاصالح مازندرانی و داماد علامه مجلسی اول می‌رسد.

آیت الله بهبهانی در 92شوال 1205 هجری قمری وفات یافت و در رواق امام حسین(ع)، پایین پای شهدا مدفون شد.

روزی یکی از عروس‌هایش( همسر محمد اسماعیل) را دید که جامه‌های فاخر پوشیده است، به پسرش اعتراض کرد که چرا لباس‌های گرانقیمت می‌خری؟ پسرش جواب داد: «قل من حرم زینه الله التی اخرج لعباده و الطیبات من الرزق»؛ «بگو: چه کسی زینت‌ها و غذای پاکیزه را که خداوند برای بندگانش آفریده حرام کرده است»، گفت: پسرکم! نمی‌گویم که اینها حرام است، البته حلال است، درخواست من روی حساب دیگری بود، من مرجع تقلید مردم هستم و در میان مردم غنی و فقیر و متمکن و غیرمتمکن هست، ناچار لباس کرباس می‌پوشند. آنها چشمشان به ماست، مرد فقیری که زنش از او لباس فاخر می‌خواهد، می‌تواند بگوید ما مثل خانواده وحید زندگی می‌کنیم، اما اگر زندگیمان مثل طبقه مرفه و ثروتمندان شود، یگانه مایه تسلی خاطر و کمک روحی فقرا هم از دست می‌رود.