بهره سالك از ماديات بايد در حد كفاف باشد

(بدان اي سالک عزيز!) بهره انسان از ماديات، بايد در حد کفاف باشد که در غير اين صورت براي او مفسده خواهد داشت. در بهره گيري از ابزار دنيوي و التذاذات نفساني نه جنبه افراط مطرح است و نه جنبه تفريط، بلکه معارف اسلامي به ما مي گويد: بايد جنبه اعتدال يعني استفاده به مقدار احتياج را رعايت کرد. استفاده هر شخصي از ابزار زندگي، بايد متناسب با زندگي او بوده و بهره گيري اش از التذاذات نفساني، بايد متناسب با مزاج حيواني او باشد.

يعني اين درست نيست که کسي در استفاده از ابزار دنيا، به يک «قوت لايموت» اکتفا کند و با جوابگو نبودن مشتهيات حيواني اش، خود را تحت فشار قرار دهد! از طرف ديگر اين هم درست نيست که ابزار دنيوي اش را بيش از اندازه انباشته سازد و در وادي کيافي غوطه ور شود.

راه اعتدال ميان اين دو است، نه اکتفا کردن به قوت لايموت و نه انباشتن ابزار دنيا.

لذا در روايات براي استفاده از ابزار دنيا و التذاذات نفساني، سقف کفاف تعيين شده است که مفهوم آن در هر زمان و متناسب با هر فردي تغيير مي کند. استفاده بيش از اندازه نياز، ولو آنکه از راه حلال باشد، منشأ وابستگي شده و در نهايت در نگرش انسان نسبت به وسيله بودن دنيا اثر سوء خواهد داشت همچنين در هنگام مرگ جان کندن را سخت خواهد کرد و در برزخ و قيامت نيز دست انسان را از نعمت هاي خاص الهي، کوتاه خواهد ساخت. راه مستقيم، رعايت اعتدال و اختصار بر مقدار کفاف است. (1)

• رسائل بندگي، آيت الله شيخ مجتبي تهراني، ص 180

روزنامه كيهان، شماره 21102 به تاريخ 18/4/94، صفحه 6 (معارف)