11 بهمن 1396, 13:16
قال رسولُ اللّه(ص):«مَن أحیا لَیلهَ العِیدِ و لَیلَةَ النِّصفِ مِن شَعبانَ، لَم یَمُتْ قَلبُهُ یَومَ تَموتُ القُلوبُ»(میزان الحکمه،5\9148)
عید قربان از اعیاد بزرگ اسلامی است؛ که از اهمیّت و جایگاه والایی برخوردار است. در این روز بزرگ، حاجیان در سرزمین وحی برای رضای خداوند قربانی می‌کنند. ریشه پیدایش موضوع قربانی، طبق آیات قرآن به ابتدای خلقت و آغاز زندگی حضرت آدم و فرزندانش برمی‌گردد. در آیه 27 سوره مائده آمده است که نذر هابیل، قربانی کردن گوسفند بود که پذیرفته شد و نذر قابیل قبول نشد. در کتاب علل‌الشرایع روایت شده که اوّلین قربانی را حضرت آدم(ع) به امر جبرئیل انجام داد.[1]
در آیین حضرت ابراهیم هم موضوع ذبح اسماعیل در قرآن ذکر شده که خداوند متعال به‌جای او قوچی را برای قربانی فرستاد. فلسفه عید قربان و قربانی کردن حاجیان در سرزمین مِنا هم به همین حادثه بزرگ و امتحان عظیم الهی از حضرت ابراهیم(ع) بر می‌گردد و روایت شده که همه قربانی‌های مردم در روز عید قربان، فدای حضرت اسماعیل(ع) تا روز قیامت است (فهو فداءٌ لإسماعیل إلی یومِ القیامةِ).[2] قرآن در سوره مبارکه کوثر می‌فرماید:
«إنّا أعطیناکَ الکوثرَ فصلّ لربّک وانحَر»
ما به تو کوثر عطا کردیم پس نماز بگزار برای خدایت و قربانی کن.
در تفسیر این آیه نقل شده که منظور از نماز، نماز عید قربان و مقصود از قربانی کردن هم قربانی در روز عید قربان است.[3]
از امام جواد(ع) روایت شده که در روز عید قربان با فضیلت‌تر از پنج کار وجود ندارد:
1. قربانى کردن
2. به دیدن پدر و مادر رفتن
3. دل‌جویى کردن از خویشاوندى که قطع رحم کرده و از مازاد خرج خود او را دستگیرى کردن و سلام کردن بر او
4. از قربانى خود خوردن و با بقیه آن، همسایگان یتیم و بیچاره و بنده را مهمانى کردن
5. از حال زندانیان بازرسى و تفقّد کردن.[4]
خیلی خوب است که انسان در این روز بزرگ، به‌خاطر رضای خداوند ناراحتی‌ها و کدورت‌ها را کنار بگذارد و به اقوام و خویشاوندان خود سر بزند؛ تا به‌واسطه این کار، اگر احیاناً ناراحتی‌ای وجود دارد، از بین برود و اگر در توان دارد به کمک مادّی و معنوی اقوام نیازمند خود بشتابد و گره‌ای هرچند کوچک از کار آنها باز کند. به‌گفته صائب تبریزی:
روز سیهِ مرگ شود شمعِ مزارت هر خار، که از پای فقیری به در آری
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان