فشار اقتصادی؛ حربه دشمن

فشار اقتصادی؛ حربه دشمن

روزنامه کیهان

تاریخ انتشار: 26 فروردین ماه 1397

قرآن کریم یکی از مهم‌ترین ابزارهای فشار بر ملتی را فشار اقتصادی می‌داند؛ زیرا اقتصاد ستون اصلی خیمه اجتماع است(نساء، آیه 5) و نابودی آن به معنای نابودی فلسفه وجودی اجتماع و علت غایی آن است؛ چرا که مردم اجتماع را برای تحقق آرامش و آسایش ایجاد می‌کنند و بی‌اقتصاد و آسایش دیگر معنایی برای بقای اجتماع نمی‌ماند و مشروعیت و مقبولیت خود را از دست داده و مردم از آن خارج شده و یا دست به تغییر آن می‌زنند تا اجتماعی با اهداف سعادت ایجاد کنند یا در اجتماع دیگری به اهداف خود جامه عمل بپوشانند.

یکی از حربه‌های دشمن، بهره‌گیری از فشار اقتصادی است. از همین‌رو، تحریم اقتصادی در اشکال گوناگون در دستور کار قرار گرفته است. مردم از ترس ایجاد محدودیت و از میان رفتن آسایش و رفاه یا کاهش و حتی احتمال کاهش آن، به گونه‌ای عمل می‌کنند تا گرفتار تحریم و فشارهای اقتصادی نشوند. (توبه، آیه 28)

خدا درباره یکی از راهبردهای دشمن در راستای فشار اقتصادی به سیاست تحریم اشاره می‌کند و می‌فرماید: هم‌الذین یقولون لاتنفقوا علی من عند رسول‌الله حتی ینفضوا؛ فقط آن منافقین هستند که می‌گویند: به کسانی که نزد پیامبر خدایند، انفاق مکنید تا از پیرامون او پراکنده شوند. (منافقون، آیه 7)

در این آیه به صراحت از علت غایی و هدف اصلی دشمن از تحریم در قالب ترک انفاق و حمایت مالی از امت اسلام و مسلمانان سخن به میان آمده است که همان ناامیدسازی امت اسلام و پراکنده شدن آنان از دور رهبری است. همین سیاستی که امروز از سوی منافقین داخلی و نفوذی‌های دشمن در عرصه سیاست اقتصادی پیگیری و دنبال می‌شود. آنان کاهش بودجه حمایت از اقشار مستضعف و آسیب‌پذیر جامعه و افزایش قیمت‌ها و کاهش سرمایه‌گذاری در بخش عمرانی و کاهش فعالیت‌های اقتصادی و به تبع کاهش کار و درآمد مردم و با افزایش واردات و ایجاد وابستگی بر آن هستند تا ناکارآمدی نظام را به نمایش گذاشته و امت را از دور رهبری و حمایت از ولایت فقیه پراکنده ساخته و به اهداف شوم خود دست یابند و تغییرات بنیادین را ایجاد کنند.

البته قرآن به امت اسلامی اعلام می‌کند که خزاین الهی در دست خدا است و اگر مردم ایمان داشته و با ولایت خداوند همراه باشند از امداد الهی بهره‌مند شده و برکات خدا شامل آنان می‌شود و دشمن به هدف خود نمی‌رسد. (نگاه کنید؛ اعراف آیه 96)