در خواست از خدا

در خواست از خدا

قال امیرالمؤمنین(ع): «أعلم النّاس باِللهِ أکثرُهُم لَهُ مَسئَلَةً»

یعنی هر کس خدا را شناخت داند که زمام تمام امور عالم به دست اوست و غیر حق را کاری به دست نیست و قدرتی بدون مشیت حق بر چیزی ندارد پس هر حاجت جسمانی و روحانی دارد رو به خدا آرد و به درگاه خدا دست مسئلت دراز کند و چون وجود تمامی خلق را محتاج به لطف حق می‌داند و خدا را غنی و توانای مطلق می‌شناسد «وإنَّ اللهَ لَهُوَ الغَنیّ الحَمیدُ» و «ما یَفتَحِ اللهُ لِلنّاسِ مَنْ رَحمَةِ فَلامُمسِکَ لَها ومایُمسِکُ فَلا مُرسِلَ لَهُ»[1] دری که خدا بروی بنده بگشاید کسی نتواند بست و دری که بست کس نتواند گشود لذا بنده حق هر چه می‌خواهد از خیرات و سعادات دنیا و عقبی از کسی غیر حق نمی‌طلبد و همه حوائج کلی و جزئی خود را از خدا بسیار مسئلت می‌کند و می‌داند از هر کس حاجتی بخواهد پیش او خوار می‌شود مگر خدا که هر چه بنده بیشتر از او حاجت خواهد آن بنده نزدش عزیزتر شود و این معنی را حضرت در کلمه‌ای فرمود قریب به این عبارت «إکثار طلبِ الحاجَةِ مِنَ‌اللهِ یُعِزُّکَ ومِنَ النّاسِ یُذلّکَ» سؤال بسیار از خلق موجب ذلت شود و از خدا موجب عزت است پس هر کس خدا را بهتر شناخت بیشتر از او سؤال حاجت می‌کند چون همه درها را بروی خود بسته می‌داند جز درگاه لطف بی حساب و رحمت واسعه الهی.