دل را به دلنواز بدهید

دل را به دلنواز بدهید[1]

« وَ إنْ تَوَلَّوْا فَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ مَوْلاکُمْ نِعْمَ الْمَوْلی‌ وَ نِعْمَ النَّصیرُ » (سوره انفال،آیه 40)

روح آدمی که حقیقت انسانیت به همان است لطیفه‌ای است صاف و روشن و جوهریست پاک و بیرنگ که از علائق و تظاهرات جهان رنگ می پذیرد، و به هر چیزی دلبستگی پیدا میکند، به ا‌ندازه ا‌ی نرم و ساده است که هر چه را بیند در مقابل آن خشوع کرده و خود را فدای او مینماید، ‌و میل و محبتی بظهور میرساند، بیشتر اوقات در دست غولهای صورت ساز اسیر می‌شود و فریفته خوش خط و خال مارهای گزنده می‌باشد، و خود را بدامهای خفه کننده دام گسترهای پر مکر و حیله میاندازد، و جلا و صفای حقیقت خود را از دست می‌دهد،‌ و با یاران بیوفای ظاهر ساز انس می‌گیرد.

ایدریغا یوسفم در چاه شد او بماند و کاروان در راه شد

دیو آمد تاخت بر ملک دلم کرد غارت آنچه دید از حاصلم

طائر قدس آشیان شد در قفس دور از او هم آشیان و هم نفس

حیف از آن طاووس رنگین حیف حیف حیف از آن آهوی مشکین حیف حیف

ما باید بسی بیدار و آزموده باشیم تا دلرا پیش کسی بگذاریم که وفادار و دلنواز و کام بخش باشد، ما باید دل خود را از علاقه‌های بی‌حقیقت و خوش ظاهر، کنده و به اصل حقیقت و جمال متوجه سازیم.

ما دل و جان بخدا میدهیم که یار بی‌یاوران است، و دادرس ناتوانان و فریاد‌رس بیچارگان است، دوا و درمان دردمندان است، دستگیر خطاپوش درماندگان است، عطا بخش دلنواز تهی دستان است، دلگشای هوا خواه بندگان است، کام بخش و دلدار حاجتمند‌انست، همنشین و دلنشین مهربان پرهیزکاران است، روان دلبر دوستان است، بخشاینده‌ی دادگر زمین و آسمان است، آفریدگار جهانیان است .

دلا دائم گدای کوی او باش بحکم آنکه دولت جاودان به

بداغ بندگی مردن در این در بجان او که از ملک جهان به

انسان می‌باید چشم از چهره‌های زیبا بگیرد، نظر از گلرخان جهان بردارد، تا بدیدار چهره حقیقت برسد. آدمی باید از این نمایشهای رنگارنگ دنیا بگذرد، و از جلوه‌های دلفریب او فریفته نشود؛ تا شیفته آن جهان روشن گردد. پس باید گوش از آوازهای دلکش و نواهای خوش و شیرین و صداهای گوناگون فراگیرد: تا هیاهوی عالم غیب و سخن های نهانی را بشنود. ما دست از لذائذ و خوشیهای دنیا می‌شوییم، و پای روی بزرگی دنیوی و نام و شهوت چند روزه میگذاریم، ‌و روی از جاه و مال و جلال این جهان بر می‌گردانیم تا به زندگی حقیقی و زندگانی جاودانی برسیم.

پی نوشت:
• [1]علامه مصطفوی ؛حسن، رهنمای گمشدگان، تهران، مرکز نشر علامه مصطفوی، 1385، اول،ص 56 .