بوی بد عالم بی عمل

علم با عمل است که معنا مي يابد و ارزش و اعتباري به عالم مي بخشد؛ اما اگر عالم، بی‌عمل بود، هيچ ارزشي ندارد. امام علي(ع) در تشبيه چنين عالمي مي فرمايد: عالم بی‌عمل و فاقد تقواي الهي همچون درخت بي ميوه است.(نصايح، ص 252)آن حضرت(ع) می‌فرمايد با آنکه دوزخ جاي بد و بدبويي است و بوي لجن و غذاهاي لجني و بدبو در آن هست ولي بوي برخي از افراد چنان بد است که دوزخيان از دست آنان به فرياد در مي آيند. سليم بن قيس هلالي مي گويد: از امام علي عليه السلام شنيدم که مي گفت: عالمان دو نوعند: يکي عالمي که به علم خود عمل مي کند، او نجات يافته است. ديگري عالمي که به علمش عمل نمي کند، او هلاک شده است. اهل آتش از بوي بد عالم بي عمل آزار مي بينند و در بين اهل آتش از همه حسرت زده و پشيمان تر کسي است که بنده اي را به خدا می‌خواند و او مي پذيرد و خدا را اطاعت مي کند و سپس خداوند او را به بهشت وارد می‌کند و مبلّغ، معصيت کرده، خداوند او را به آتش جهنّم وارد مي کند، به دليل عمل نکردن به علم و متابعت هواي نفس خود.» (مستدرک الوسائل، ج12، ص205؛ كافي، چاپ اسلامي، ج1، ص44،)امام علي (ع) همچنين مي فرمايد: در جهنم آسيابي است که مي چرخد. نمی‌پرسيد که چه چيز را خرد مي کند؟ پرسيده شد: چه چيز را يا علي؟ فرمود: اول عالم و دانشمند معارف ديني که گنهکار بوده و عمل به علمش نمي کرده است...(نصايح، ص 224)