احرام

كلمات كليدي : اِحرام، حجّ، تلبيه، مُحرِم و مُحِلّ

نویسنده : محمدرضا ارائی

اِحرام در لغت به معنای منع کردن[1] و در اصطلاح فقهی با معنای ورود در نماز یا حج یا عمره گویند[2] که در این نوشته مراد «اِحرام حج» می‌باشد.

- حقیقت اِحرام:

پیرامون حقیقت احرام،‌هشت نظر بیان شده که به چهار مورد آن اشاره می‌شود.[3]

1. اِحرام، ماهیتی است مرکب از: نیت، تلبیه، و پوشیدن لباس اِحرام

2. احرام، نیت و تلبیه را گویند.

3. احرام، تنها نیت می‌باشد.

4. احرام آماده ساختن نفس برای ترک اعمال مشخصی که نهی شده بمنظور انجام اعمالِ حج

- اَحکام اِحرام: که در ضمن سه بخش بیان می‌شود:

- بخش اول: مقدمات احرام

که مقصد از أن، اعمالی است که پیش از اِحرام، انجام آن مستحب است، مانند: تمیز کردن بدن، غسل و مُحرم شدن بعد از نماز واجب.[4]

- بخش دوم: کیفیت اِحرام، که بر دو قسم است:

1- واجبات اِحرام[5]، مانند:‌ نیت، پوشیدن لباس احرام، تلبیه.

2- مستحبات احرام: مانند به زبان آوردن عملی که قصد انجام آن را دارد، بالا بردن صدا با گفتن تلبیه، اشتراط تحلیل، مُحرم شدن در جامه‌ای از جنس پنبه به رنگ سفید.[6]

- بخش سوم: اعمالی که در احرام انجام نمی‌شود.

این اعمال بر دو قسم می‌باشد:

1. اعمال مکروه: مانند اِحرام با جامه رنگی (یا با جامه کثیف، یا: با جامه دو رنگ)، استفاده از حنا بری زینت،‌ورود به حمام و دلاّکی بدن، استفاده از گیاهان خوشبو و گفتن لبیک در جواب کسی که او را صدا می‌زند.[7]

2. اعمال حرام: مانند هر گونه استمتاع از زنان، پوشیدن کفش و جوراب توسط مرد، شکار حیوان خشکی، استفاده از عطر، نگاه در آینه، قطع درخت و گیاه، گرفتن ناخن، سرمه کشیدن با مواد خوشبو، فسوق (به معنای دروغ گفتن، نسبت دادن دروغ به خدا و رسول، ناسزاء) جدال (گفتن لا والله و بلی والله) خارج کردن خون از بدن، غسل دادن مُحرم میت با کافور و...[8]