نظر آیت الله حاج شیخ محمّد على فیض گیلانى درباره آیت الله سید محمد باقر سلطانی

«در زمان ما مدرّسین کفایه گو کم نبودندولى درس آنان بى محتوا بودولى سه نفر از آقایان واقعاً در تدریس کفایه مهارت کم نظیر داشتندآقایان مجاهدى تبریزى، فقیهى رشتى و سلطانى. درس آنان، پخته، عمیق، پرمحتوا و قابل استفاده براى عموم فضلاء بود. ما هم مقدارى از کفایه را محضر آقاى سلطانى خواندیم. احاطه و تسلّط بسیار خوبى داشت. در همین باره، خاطره اى نقل مى کنم: روزى به اتّفاق دو نفر از دوستان هم بحث گیلانى (آقایان ایمانى و امینیان) در منزل خدمت ایشان رسیدیم و خواستیم که باب انسداد علم را براى ما تدریس فرمایند. خواندن و تدریس این باب، همانند برخى از ابواب و کتب در حوزه، معمول و متداول نبود. ایشان فرمود: تدریس برایم مقدور نیست زیرا وقت ندارم امّا چکیده اى از فرازهاى مهمّ این باب را برایتان توضیح مى دهم. آن وقت به مدت یک و دو ساعت آن را براى ما تشریح کرد و ما رفتیم با مباحثه کردن آن را با متن تطبیق کردیم و این نشان مى دهد که ایشان حتّى در آن قسمت از کتاب که خواندنش معمول نبوده، کار کرده بود و نکته دیگر آن که در تلخیص و نتیجه گیرى متون کتاب، مهارت خوبى داشت زیرا ما که از قبل به ایشان نگفته بودیم که فلان باب را باید بخوانیم تا خود را آماده کندبدون مقدّمه و بالبداهة این گونه آماده بودن، حاکى از حافظه قوى و استعداد درخشان و تسلّط کم نظیر ایشان دارد^[11]».

منبع:فرهیختگان تمدن شیعه