27 بهمن 1395, 7:14
(بدان اي سالک عزيز!) بهره انسان از ماديات، بايد در حد کفاف باشد که در غير اين صورت براي او مفسده خواهد داشت. در بهره گيري از ابزار دنيوي و التذاذات نفساني نه جنبه افراط مطرح است و نه جنبه تفريط، بلکه معارف اسلامي به ما مي گويد: بايد جنبه اعتدال يعني استفاده به مقدار احتياج را رعايت کرد. استفاده هر شخصي از ابزار زندگي، بايد متناسب با زندگي او بوده و بهره گيري اش از التذاذات نفساني، بايد متناسب با مزاج حيواني او باشد.
يعني اين درست نيست که کسي در استفاده از ابزار دنيا، به يک «قوت لايموت» اکتفا کند و با جوابگو نبودن مشتهيات حيواني اش، خود را تحت فشار قرار دهد! از طرف ديگر اين هم درست نيست که ابزار دنيوي اش را بيش از اندازه انباشته سازد و در وادي کيافي غوطه ور شود.
راه اعتدال ميان اين دو است، نه اکتفا کردن به قوت لايموت و نه انباشتن ابزار دنيا.
لذا در روايات براي استفاده از ابزار دنيا و التذاذات نفساني، سقف کفاف تعيين شده است که مفهوم آن در هر زمان و متناسب با هر فردي تغيير مي کند. استفاده بيش از اندازه نياز، ولو آنکه از راه حلال باشد، منشأ وابستگي شده و در نهايت در نگرش انسان نسبت به وسيله بودن دنيا اثر سوء خواهد داشت همچنين در هنگام مرگ جان کندن را سخت خواهد کرد و در برزخ و قيامت نيز دست انسان را از نعمت هاي خاص الهي، کوتاه خواهد ساخت. راه مستقيم، رعايت اعتدال و اختصار بر مقدار کفاف است. (1)
روزنامه كيهان، شماره 21102 به تاريخ 18/4/94، صفحه 6 (معارف)
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان