امر به معروف و نهى از منکر

پسر بزرگوارشان، آقا یحیى مرندى در این زمینه مى گوید:

«آقا روش تربیتى خاصى داشتند و ما در طول عمرمان یکبار هم ندیدیم که مستقیماً امر یا نهى کنند، اگر خلافى از ما مى دیدند صبر مى کردند تا در فرصت مناسب آن را غیر مستقیم گوشزد نمایند. مثلاً مى فرمودند: یحیى! تفسیر نمونه فلان جلد را بیاور. فلان صفحه را برایم بخوان، من هم مى خواندم و بعداً متوجه مى شدم که چند روز پیش فلان کار از من سر زده بود. این آیه و تفسیر در آن رابطه هست، متنبه مى شدیم و روش ایشان را فهمیده بودیم و هنگام خواندن تفسیر نمونه یا کتاب دیگرى سعى مى کردیم به اشکالات خود پى ببریم و آنها را اصلاح نماییم.»^([37])

حاج آقا جواد مرندى، فرزند ایشان نیز در این زمینه مى گویند:

«آقا از غیبت و سخن چینى و نمّامى جدّاً نهى مى کردند. افرادى مى آمدند همین که پیش ایشان شروع به این کارها مى کردند ایشان بسیار ناراحت مى شد و به شکلهاى مختلف به این ها مى فهماند که چنین مطالبى اینجا مطرح نشود.»^([38])

منبع:فرهیختگان تمدن شیعه