تیغ جهل و کینه فرق حضرت علی(ع) را شکافت

امام علی(ع) در سحرگاه نوزده رمضان سال 40 هجرى توسط شقى‌ترین انسانها، عبد الرحمان بن ملجم مرادى از ناحیه سر با تیغ جهل و کینه مجروح شد.
بنا به نقل ابن سعد، سه نفر از خوارج با نامهاى عبد الرحمان بن ملجم، برک بن عبد الله تمیمى و عمرو بن بکیر تمیمى، در مکه با یکدیگر قرار گذاشتند تا امام على (ع) ، معاویه و عمرو بن عاص را به قتل برسانند .
ابن ملجم مرادی چون به کوفه رسید به دیدار گروهى از طایفه تیم الرباب رفت. در آنجا زنى را با نام قطام بنت‌ شجنة بن عدى‌ دید که پدر و برادرش در نهروان کشته شده بودند.
ابن ملجم دلباخته او گشت و از او خواستگارى کرد. قطام مهر خویش را مبلغ هنگفتی دینار و قتل امام على (ع) قرار داد. ابن ملجم هم که به همین دلیل به کوفه آمده بود از این پیشنهاد استقبال کرد .
وی سحرگاه روز نوزدهم رمضان شمشیر خویش را به زهر آلوده کرد و هنگامی که امام به اقامه نماز مشغول بود و در سجده قرار داشت، ضربتی بر فرق آن حضرت وارد کرد .
روایات بسیاری حاکی از آن است که امام از واقعه آن روز به خوبی آگاه بوده است .
از آنجا که شمشیر ابن ملجم مرادی آلوده به زهر بوده، اقداماتی که برای بهبود زخم امام صورت گرفت مؤثر واقع نشده و روز 21 رمضان حضرت علی (ع) به شهادت رسید .

جدیدترین ها در این موضوع

پیشرفت علمی (Scientific progress)

کار نظریه پیشرفت علمی فقط این نیست که به تشریح و توصیف نمونه‌ها و الگوهایی بپردازد که علم به واقع از آنها پیروی کرده است، بلکه باید ارزش‌ها یا اهدافی را مشخص سازد که بتوانیم آنها را به عنوان شاخص‌هایی برای تعیین "علم خوب" به کار گیریم. علاوه بر این، به سبب همین پیشرفت علمی است که جامعه‌ی علمی به کار خویش افتخار می‌ورزد و خود را نمونه‌ی بی‌رقیب عقلانیت نهادینه شده می‌داند. 7 مهر 1403, 14:7