تکبیر پرواز

تکبیر پرواز

سرانجام آخرین آفتاب از خورشید حیات و زندگانى اندیشمند عارف، حاج میرزا جواد آقا ملکى تبریزى نمایان شد و روز یازدهم ذیحجه سال 1343 قمرى فرصت دیدار و هنگام لقاء رخ نشان داد

چگونگى حضور آن عارف فرهیخته را در ملکوت از زبان فرزانه وارسته، حاج آقا حسین فاطمى آگاه مى شویم :

روز پنجشنبه، عید قربان بود صبح، مسجد جمکران رفتم و قبل از ظهر به منزل برگشتم چون وارد شدم خبر دادند که حاج میرزا جوادآقا جویاى احوال شما شده اند چون از کسالت وى اطلاع داشتم بدون هیچ معطلى به خدمتشان رفتم، ایشان به حمام رفته، خضاب بسـته و پاک و مطـهر در بستر نشـسته بـودند در ظاهر منتـظر اذان بودند اما انتظار بیش از این مقدار بود چون ظهر فرا رسید در بستر شروع به اذان و اقـامه کردند با گفتن هر جمله اى بهجت بیشتر و آرامش فراوان ترى سـراغ او مى آمد پس از اذان، دعاى تکبیرات افتـتاحیه را تـرنم کردند سپس دو دسـت را بـالا برده تا تـکبیرة الاحرام بـگویند که گویى درهاى آسـمان براى ورود او گشوده شد لبهایش حرکت کرد و دسـتها به لرزش افـتاد و بـا آخـرین کـلام اولین دیـدار حـاصل شـد«الله اکبر»

مرغ روحش از بدن پاکش به سوى عالم قدس پرواز کرد و به سوى یار و محبوب دیرینه خویش، پر کشید^([15])

منبع:فرهیختگان تمدن شیعه