تأثير افراط در لذت های مشروع سالك

(بدان سالک راه خدا!) اگر انسان بيش از اندازه مورد نياز و قدر کفاف خود از ابزار و لذائذ مادي که تحصيل و بهره گيري از آنها مشروع است، بهره بگيرد، هر چند که کار حرامي مرتکب نشده است، اما با مشکلاتي مواجه خواهد شد که او را در معرض خطرات بسيار بزرگي قرار مي دهد. يعني با آنکه شرعاً اشکالي ندارد که يک نفر، کيافي کند و در محدوده شرع، به دنبال خوش گذراني باشد، اما او با اين کار، دچار مشکلات ديگري مي شود که نتايج وخيمي را برايش رقم خواهد زد. اولين اثر کيافي و عياشي مشروع اين است که انسان با غوطه ور شدن در لذائذ مادي و استفاده بيش از نياز از ابزار و وسائل دنيوي، با اين امور انس شديد پيدا مي کند و همين انس شديد، موجب مي شود که نگرش او نسبت به ماهيت دنيا تغيير کرده و عالم ماده را هدف گيري نمايد...تعلق پيدا کردن به يک چيز، نگاه ابزاري و وسيله بودن آن شيئ را از بين برده و موجب پيدايش يک نگاه استقلالي مي گردد. التذاذ، تعلق به دنيا را و حب به آن تغيير نگرش را در پي داشته، لذا کم کم خواهيد ديد که چنين افرادي خدا را فراموش کرده و تمام هم و غمشان دنيا و لذائذ دنيوي مي شود. حقيقت اين سير هم، خارج شدن از حدود ايمان و دور افتادن از مسير هدايت است.(1)

    _________________

    1- رسائل بندگی، آيت الله شيخ مجتبی تهرانی، ص 160